Hoe men in Rumenië de Bijenteelt drijft.

De oude bijentelers en vooral zij, die tot den boerenstand behooren, zijn zeer afkeerig van alles wat maar een beetje lijkt op wijziging in hun manier van bijenhouden. De nieuwe methoden lijken hun te samengesteld, vooral, wanneer ze deze vergelijken met hun manier van doen, die zoo eenvoudig en gemakkelijk is met ...... niets te doen.

Om een juist inzicht in de Rumeensche bijenteelt te krijgen, deed de heer Vasile Pop, een reis door de Rumeensche dorpen en hij vond daar overal hetzelfde systeem: holle afgezaagde boomstammen waren de bijenwoningen. Zelden vond hij strookorven, en nog zeldzamer, van uit Duitschland ingevoerde kasten.
Op de Rijkslandbouwscholen zag hij naast enkele Duitsche kasten, strookorven en holle boomstammen. De bijen werden verzorgd door een buitenman.

Ik heb bij verscheidene ijmkers, die een honderdtal dezer bijenwoningen hadden, beproefd, ze van systeem te doen veranderen, maar zonder eenig practisch resultaat, niemand, die van 't nieuwe iets wilde weten. Ik bood ze aan om te laten zien hoe met lossen bouw gewerkt wordt, maar het was verloren moeite.
Gij wilt, zeide mij een dezer ijmkers, gij wilt mij dubbel doen werken, misschien wel het driedubbele, van wat ik nu met mijne bijen doe. Maar ik bevind mij heel goed bij het tegenwoordige. Ik heb geen behoefte aan uw honigslingers, noch aan kunstraat, die ge schijnt te gebruiken; noch aan raampjes, noch aan dergelijk gerei, waarvan ik maar moet denken, dat het u te doen is om een zaak in artikelen voor bijenhouders te steunen.

Mijn systeem is eenvoudig als de dag. In het voorjaar, tijdens het zwermen, vang ik deze en doe ze in holle boomstammen; in den herfst, als de honigkoopman aankomt, verkoop ik hem mijn zwaarste volken; hij ledigt ze in een grooten ton op een kar, en ik steek het geld in den zak. En wat doet ge met de bijen? Vroeger, ging ik ze zwavelen. Maar sedert ik gemerkt heb, dat ik door het zwavelen enkele kilo's in gewicht verlies, slacht ik ze niet meer. Hoe gaat dat? Maar, dat is eenvoudig: de koopman weegt het volk, daarna verbreekt hij met een ijzer, waarmee de raten zijn vastgehecht en laat alles, bijen, honig, was, raat in een grooten ton vallen.
Wat zegt ge in een ton. Ja zeker, een ton of een vat, dat komt er niet op aan; waar het om gaat is, dat hij mijn honig neemt en ik niet aan gewicht verlies. Als alles leeg is weegt hij de woningen opnieuw en krijg ik het verschil in gewicht uitbetaald.

En de bijen? vroeg ik, een weinig uit het veld geslagen. Wel de bijen blijven op de raten, en die welke wegvliegen storten zich op den honig in het vat, waar ze zich volzuigen en verdrinken. Maar, hoe is het mogelijk .........
Och, mijnheer, wat zijt ge toch onnoozel. En ge wilt u nog wel aanmatigen om ons de bijenteelt te leeren, en ge kent niet eens deze handelwijze. Dit systeem, mijnheer, is zoo oud als de wereld; wij doen het sedert wij bijen houden, ieder jaar. De opkoopers koopen elk jaar den honig, zij verkoopen ze weer en iedereen bevindt er zich
goed bij ...... Het is waar, de zaken gaan niet meer zoo goed als in mijns vaders tijd, maar ik ben met weinig tevreden.

Maar, zeg ik, wanneer ge zoo ieder jaar uw zwaarste bijen verkoopt, houdt ge niets dan zwakke volken over.
Ja, maar onder deze zwakke zijn er van enkele kilo's, deze worden gezwaveld, en daarmede worden de andere gevoerd. De volken worden zoo goed mogelijk in stroo ingepakt, of in een kelder overwinterd. Mijn vader deed zoo, eveneens mijn grootvader en men heeft niet al die beslommeringen, waarmede gij ons wilt opschepen met uwe nieuwigheden.

Maar, onder deze voorwaarden, moet uw ras van bijen schrikkelijk achteruitgaan!
Mijnheer, wat dat betreft, de goede God, of zooals gij geleerden zegt "de natuur" neemt wél de noodige voorzorgen om ons bijenras voor ondergang te bewaren.

H. Stienstra.


Terugverwijzingen

  • Er zijn momenteel geen terugverwijzingen.