PhD theses

All Wageningen University PhD theses

  • external user (warningwarning)
  • Log in as
  • language uk
  • About

    Wageningen PhD theses


    This database contains bibliographic descriptions of all Wageningen University PhD theses from 1920 onwards. It is updated on a daily basis by WUR Library.

    Author abstracts and/or summaries are added to all descriptions. A link to the full text dissertation is added to the bibliographic description. In a few cases, no electronic version is available, mostly because of copyright issues.

    Hard copies of all theses are available for loan at WUR Library. To request them, click the link Request this publication in the full record presentation. This is a fee based service.

    mail icon WUR Library, 9 july 2012

     

Record number 1869771
Title The politics of flood insecurity : framing contested river management projects
show extra info.
Jeroen F. Warner
Author(s) Warner, J.F.
Publisher [S.l. : s.n.]
Publication year 2008
Description XIV, 320 p ill
Notes Proefschrift Wageningenshow all notes
Met lit. opg. - Met samenvatting in het Engels en Nederlands
ISBN 9789085048978
Tutors Hilhorst, Prof. Dr. Ir. D.J.M. ; Leeuwis, Prof. Dr. Ir. C.
Graduation date 2008-03-18
Dissertation no. 4409
Author abstract show abstract
Floods bring life and death, fertilisation and destruction. The destructive side instils primordial fears of chaos and destitution. Therefore, flood politics are not like normal politics – they are security issues. In turn, flood disasters are crises for society. The public outcry after flood events challenges a governmental body’s legitimacy, which may be blamed for its unsatisfactory warning or flood protection system. A flood event legitimises extraordinary measures in which normal rules do not apply. A broad consensus on what is to be done and a broad mandate for doing it fast, whatever the price, can be expected.
River regulation infrastructure and flood response are supposed to prevent disastrous floods. Engineers create often innovative infrastructural designs and increasingly devise participatory processes to discuss their plans with affected stakeholders. Such projects always seem to get politicised. The present study argued that unease over security distribution is a recurring factor.
Analytical starting point for the study is the work of Buzan, Waever and de Wilde (1988), the ’Copenhagen School’, which has given a strong impulse to the security debate. They have shown that threats to security are not a reality ‘out there’; a threat is what you make it. One issue can become elevated to security status (‘securitised’), legitimising extraordinary measures, while another remains unaddressed. Generally, it is state governments who can declare war and emergency and mobilise the army, police and emergency services. But a solitary focus on the state underestimates other actors’ capacity to securitise or counter-securitise issues.
A move for ‘securitisation’ is a move for closure, excluding certain actors, alternatives, debates for the sake of emergency action. As the post-flood time window for devising new projects run out, normal rules, criteria and accountability structures apply. Flood projects bring contest over the distribution of risk, who should be protected by whom at what cost. Security and risk are strategically used constructs, used for political gain. The study seeks to bring a coherent theorisation and conceptualisation of (the construction of) security and risk in water management.
The study focuses on flood security. Far from dodging responsibility for risk management, flood managers appear quite keen to take on the responsibility, using the language of fear and threat to generate demand for their protection services, while citizens are willing to forgo their political rights and place their fate in the hands of these suppliers. The current vogue for ‘risk management’ only intensifies control of people through risk profiles, statistics and subtle incentives. To several liberal observers this opens up vistas of ‘surveillance states’ with worrying effects for civil liberties. The study will however argue that you should not throw the baby called Security out with the bathwater. Especially in the disaster sector, a ‘desecuritised’ mode of governance is hard to imagine.
The study thus analyses and organises how states oscillate between security logic (‘logic of war’) and non-security logic (‘logic of peace’) in flood security governance. The way floods are managed and politicised are a reflection of how society is organised. Therefore, one should look at flood protection schemes within their social, political, economic context. The study looks at six planned river interventions in five countries, analyses the role of security and risk discourse in conflict and politicisation over river interventions. It finds it is not only state representatives, but also opponents who can effectively ‘speak security’ and play the ‘politics of unease’.

The introductory chapter presents the analytical and methodological building blocks. After the Copenhagen School, the study takes a constructivist perspective of security and crisis. It sees security as a way of framing a problem. Its perspective of regimes is inspired by Hilhorst’s (2003) domains of knowledge and action in disaster response, which identifies three domains of governance, expertise and local response. An adequate flood response would require these domains to be well—coordinated among themselves. A securitising move seeks to forge a consensus, but this cannot be relied on to work.

The first empirical part of the dissertation consists of two case Middle East studies of river development. While the hydro-politics in the Nile and Euphrates-Tigris have often been described, the role of their current projects has not.
Chapter 2 introduces Egypt’s Toshka Project. Now that it has closed off the Nile with the Aswan dam, Egypt treats floods as an opportunity to create a ‘new civilisation’ in the Southern Desert to create living space for millions of Egyptians and increase food security by ‘greening the desert’. As Egypt is a highly controlling state and hardly anyone lives in the area to be colonised, one would not expect conflict to arise. However a national cash crisis triggered questions in Egyptian Parliament over the good sense of the mammoth undertaking.
The chapter ponders the role of Toshka in hegemonic basin politics. Ethiopia fears that Toshka creates facts on the ground that will be advantageous in the inevitable renegotiation of Nile agreements between the river’s riparians. Other Nile states seek a better allocation deal but run up against Egypt appears willing to reconsider the status quo, but makes sure its power position is maintained.
Chapter 3 sketches the conflict over the Ilısu Dam. Turkey, a former empire that has learned to be a republic, has embarked on a series of dams and irrigation systems known since 1977 as the GAP project. After a series of dams on the Euphrates, the large Ilısu hydro-electric dam was the first major scheme on the Tigris. Downstream protests, fearing Turkish control of the river, did not change Turkey’s mind, but an international NGO coalition successfully halted the dam. Their main complaint: the dam would flood dozens of Kurdish villages including the culturally important town of Hasankeyf. The campaign soon escalated into ’water wars’ language. In 2006 the dam project was restarted, but the struggle continues.
Chapter 4 compares the cases of upstream Turkey and downstream Egypt in light of three global water narratives: water wars, water peace and hegemonic struggle. The two states have controlled the floods but are struggling to control the countryside. Both are hegemonic actors in their basin, both states have absolute command within their territory, but neither can afford to ignore the international community. This induces both states to liberalise their water sectors and carry through social reforms and entering into co-operative regimes with their riparian neighbours. The analysis questions the currently hegemonic ‘water peace’ analysis which suggests the water issue has become ‘desecuritised’ in both basins. It concludes that security mode lives side by side with non-security tendencies, while the negative effects of both securitised and desecuritised modes continue to be fought in another type of ‘water war’: the struggle against the ‘enclosure’ of global resources. An Appendix applies the three narratives to basin regime formation, which brings a more multifaceted story of conflict and co-operation.

The second part of the study looks at four flood protection schemes in ‘wet’ river basins.
Chapter 5 traces the rise and fall of the Flood Action Plan-20 in Tangail, Bangladesh. After the destructive floods of 1987 and 1988, the international community decided to fund a Flood Action Plan, of which the Dutch- and German-funded compartmentalisation project was to become the flagship. The project intended to introduce a system for subdividing polders into compartments, each with its own water management committee on the east bank of the Jamuna river. The project team was soon confronted by angry masses. This raised questions in the donors’ parliaments, review missions and a review of the project. The analysis shows that the project was not as bad as it has been depicted by the NGO coalition, and how its mission was adapted several times. It was discontinued in 2000 when sea-level rise appeared the more pressing problem, but the compartmentalisation concept appears to get a second life in the Southeast of the country.
Chapters 6 and 7 look at two river management interventions in the Netherlands. Famous for its ‘fight against the water’, the country’s security preparedness was flagging in the 1980s after protesters decried the loss of natural and cultural values due to dike raising. The Maaswerken, in the southern province of Limburg, sought to combine the regeneration of the river Meuse with flood protection (Chapter 6). Because the Border Meuse is a gravel river, the sale of aggregates was expected to pay for the river restoration works. Initiated in the mid-eighties, the project languished for years but resurfaced when in 1993 and 1995 two high-water events shook the country. Post-flood, under ‘securitised’ rules, everything was possible, but when the security window closed a few years later, the project ran into different kinds of trouble because decisions taken in securitised mode were not acceptable in non-securitised mode. Especially anti-trust regulation and conflict over polluted aggregates led to lawsuits and parliamentary questions. Hoped-for ‘security’ funding did not materialise, while unease with aggregate excavation, even for a ‘green security’ project, persisted.
Meanwhile on the Rhine, a project called Space for the River was initiated to widen the river to better accommodate high river discharges (Chapter 7). However worrying climate change scenarios impelled the Public Works department to consider an emergency plan for flood storage in ‘calamity polders’. The Vice-Minister for Water Management in 2000 decided she badly needed this plan to boost her political profile. The designated areas responded badly to the news and commissioned counter-expertise. In response, the department instated an advisory Commission to develop a convincing rationale for ‘controlled flooding’. Its report however failed to convince polder dwellers, who mounted an all-out attack, leveraging counter-expertise and successfully targeting parliamentary parties. The Vice-Minister had to concede defeat and shelved the plan.
Chapter 8 focuses on Britain, where flood control has not been a government concern, so that people have had to rely on self-help and market mechanisms (insurance). But in the 1980s the National Rivers Authority (now the Environment Agency) looked to protect the town of Maidenhead on the Thames and devised a pilot project – a ‘green’ flood relief channel - for an integrated river management approach on the Thames. The Agency’s application for planning permission generated much protest from villagers, counties and Eton College, and the project was ‘called’ in by the Environment Minister in the early 1990s. However, the Agency was willing to accommodate many objections and launched an information campaign. Moreover, the floods of 1998 and 2000 increased the support base for river engineering works. In 2002 the channel was inaugurated and won many prizes, but in 2003 the channel’s banks failed and downstreamers accused the EA of flooding them so as to save others.

Chapter 9 pulls together the lessons from all six case studies. It engages with those strands in decision-making literature, such as Punctuated Equilibrium Theory, that predict crises like floods and flood projects to open windows of opportunities to change the status quo in the ‘policy regime’. Only in the Netherlands, where floods are historically securitized, a near-flood event opened a window for securitization. Project initiators indeed make ‘securitising moves’ to legitimise their project, because the ‘window of opportunity’ for action is very short, but as the memory of the flood fades, so does the support base for engineering works. The flood issue may even disappear from the agenda as other concerns overtake it. Flood projects also bring opportunities to promote transformative projects that would otherwise not be politically feasible. But they are also foci for opponents against unwanted control.
The Chapter again relies on three narratives, ‘war with water’, ‘peace with water’ and the local (anti-hegemony) view. Again, both securitized and desecuritised projects create conflicts with stakeholders who feel disadvantaged, put at risk or even abandoned as a result of the intervention. These however are not necessarily the most vulnerable groups, but those with good organizational and political skills. This should not detract from the need to protect marginalized groups instead of abandoning them to self-help.
In closing, Chapter 10 feeds these findings from the case studies back to the security studies literature, arguing that it is not only authorities who can ‘speak security’ but also affected citizens, NGOs and enterprises. Despite co-opting opponents into the decision-making regime, states will continue to find themselves confronted by countersecuritising moves and stories, polarising the debate. While the analysis perceives a welcome trend towards ‘desecuritisation’ of flood policies, it argues that calling for desecuritisation alone does not do justice to people’s fears and states have a role in attending to those. Rather, a judicious mix of security and non-security elements in the ‘integrated security chain’ approach may indicate the way forward.






























Samenvatting: Hoog spel om hoog water


Overstromingen brengen vruchtbaarheid maar ook vernietiging met zich mee. De destructieve kant van hoog water brengt vrees teweeg voor chaos en armoede. Overstromingspolitiek is daarom geen gewone politiek – het is veiligheidspolitiek. Overstromingen zijn ook crisismomenten voor het maatschappelijk bestel. Publieke verontwaardiging na een overstroming plaatst vraagtekens bij de legitimiteit van een overheidinstantie, die de schuld kan krijgen van ineffectieve waarschuwing of hoogwaterbescherming. Een overstroming legitimeert buitengewone maatregelen waarin normale regels niet opgaan. Er zal brede overeenstemming zijn over wat gedaan moet worden en een mandaat om dat snel te realiseren, ongeacht de kosten.
Rivierwerken en overstromingsbeleid beogen overstromingsrampen te voorkomen. Civiel ingenieus ontwerpen vaak innovatieve kunstwerken en in toenemende mate ook participatieprocessen om hun plan met de betrokkenen te bespreken. Niettemin lijkt het onvermijdelijk dat zulke projecten gepolitiseerd raken. In deze studie stel ik dat de verdeling van veiligheid daarbij steeds van belang is.
Het startpunt voor analyse in deze studie is het werk van Buzan, Waever and de Wilde (1988), exponenten van de zogeheten ’Kopenhagen School’, die een stevige impuls heeft gegeven aan het veiligheidsdebat. Zij laten zien dat een bedreiging geen reële fenomenen is maar geconstrueerd zijn. Het ene thema kan onderwerp van veiligheidspolitiek worden (ge-securitised, ‘verveiligd’), en daarmee buitengewone maatregelen legitimeren, terwijl het ander geen passeert zonder discussie. Omdat het doorgaans overheden zijn die de oorlog kunnen verklaren en noodtoestand uitroepen en politie, hulpdiensten leger kunnen inzetten. Maar als je de blik alleen richt op het vermogen van de staat om te verveiligen onderschat je het vermogen tot tegen-securitisation van andere actoren.
Een poging tot verveiliging beoogt het debat kort te sluiten, waardoor bepaalde actoren en opties om de noodsituatie het hoofd te bieden. Hoogwaterprojecten brengen echter meer veiligheid voor sommigen dan voor anderen. Naarmate de tijd om nieuwe projecten op te tuigen begint af te lopen, gelden weer gewone regels, voorwaarden en verantwoordingsstructuren. Hoogwaterprojecten brengen dan politieke strijd over de verdeling van risico’s, over wie door wie en tegen welke kosten moeten worden beschermd. Veiligheid en risico zijn strategisch gebruikte concepten die voor politiek gewin kunnen worden ingezet. Dit onderzoek probeert tot een samenhangende theorie en conceptualisering te komen van veiligheid en risico(-constructies) in het waterbeheer.
De studie gaat over de politiek van hoogwaterveiligheid. Riviermanagers gaan niet (zoals sommigen voorspellen) de verantwoordelijkheid voor risicobeheer uit de weg, maar blijken er juist op gebrand de verantwoording op zich te nemen, waarbij ze de taal van angst en bedreiging spreken om de vraag voor hun beschermingsdiensten aan te zwengelen, terwijl burgers bereid blijken hun politieke rechten op te schorten en hun lot in handen te leggen van veiligheidsaanbieders. Het momenteel zo populaire ‘risicomanagement’ verstevigt de greep op mensen met risicoprofielen, statistieken en subtiele prikkels. Verschillende liberale commentatoren zien hierin de voorbode van een Big Brother-staat met verontrustende consequenties voor burgerlijke vrijheden. Ondanks deze zorg beargumenteer ik in deze studie dat je het kind niet met het badwater moet weggooien. Met name in de rampensector is een ontveiligde vorm van governance moeilijk te realiseren.
In deze dissertatie analyseer en conceptualiseer dus de manier waarop staten tussen crisisdenken (staat van beleg, noodbeleid) en kust-veiligdenkrn (normaal beleid) in reactie op hoogwaterdreigingen. De manier waarop overstromingen worden beheerst is een weerslag van de manier waarop de maatschappij in elkaar zit. Daarom dient hoogwaterinfrastructuur in een sociale, politieke en, economische context te worden beschouwd. De studie beschouwt zes gelande interventies in de rivier in vijf landen, analyseert de rol van veiligheids- en risicodiscours in conflict and politisering van rivierprojecten. Niet alleen overheidsvertegenwoordiger maar ook tegenstanders die doeltreffend de taal van veiligheid kunnen spreken en politiek van de angst te bedrijven.

Het inleidende hoofdstuk presenteert de conceptuele en methodologische bouwstenen. In navolging van de Kopenhagen School, gaat mijn onderzoek uit van een constructivistische benadering van veiligheid en crisis. Het beschouwt veiligheid als een manier om een probleem in te kaderen (framen). De opvatting van ‘regimes’ is hier geïnspireerd door Hilhorst’s (2003) drie domeinen van kennis en actie bij rampenbeleid: bestuur, expertise en locale respons. Om adequaat op een ramp in te springen dienen deze domeinen onderling goed gecoördineerd te zijn. Een verveiligingsinitiatief (securitising move) beoogt consensus te smeden, maar de initieftiefnemer kan er niet vanuit gaan die poging ook succesvol zal zijn.
Het eerste empirische gedeelte van de dissertatie betreft twee gevalsstudies van rivierontwikkeling in het Midden-Oosten. Terwijl de waterpolitiek in de Nijl en Eufraat-Tigris al vaak zijn beschreven, geldt dit niet voor de huidige projecten.
Hoofdstuk twee geeft een inleiding op het Toshka-project in Egypte. Nu de hoge Aswandam de Nijl heeft afgesloten, beschouwt Egypte hoog water als kans om een ‘nieuwe beschaving’ in de Zuidwestelijke Woestijn. Om daarmee voor miljoenen Egyptenaren leefruimte te creëren voor miljoenen Egyptenaren en voedselzekerheid de ‘woestijn groen te maken’. Aangezien de Egyptische staat de politiek in zijn greep heeft en nauwelijks iemand in het te koloniseren gebied woont, is conflict veel minder waarschijnlijk. Toen de bodem van de Egyptische schatkist echter in zicht kwam stelden Egyptische Parlementsleden vragen over de wijsheid van een dergelijke mammoetonderneming.
Dit hoofdstuk beschouwt de rol van Toshka in hegemoniale stroomgebiedpolitiek. Ethiopië vreest dat Egypte het land voor voldongen feiten stelt die goed van pas zullen komen bij toekomstige onderhandelingen tussen de oeverburen vaan de Nijl. Andere Nijlstaten wensen een betere verdeelsleutel. Egypte lijkt bereid de status quo opnieuw te bezien zolang haar machtspositie behouden blijft.
Hoofdstuk drie beschrijft het conflict over de Ilısudam. Turkije, voorheen een keizerrijk, heft moeten leren zich al een republiek te gedragen. Het is een reeks dammen en irrigatiesystemen, sinds 1977 onder de gezamenlijke noemer GAP. Nu de dammen aan de Eufraat er staan, is de waterkrachtcentrale bij Ilısu, het eerste grote project aan de Tigris. De benedenstroomse Irakezen vrezen dat Turkije zijn greep op de rivier wil vergroten. Hun protest liet de Turken koud, maar de een internationale coalitie van ngo’s wist de dam wel met succes tegen te houden. Hun belangrijkste bezwaar gold de overstroming van tientallen Koerdische nederzettingen, waaronder het historisch belangrijke stadje Hasankeyf. De campagne liep uit op ongegronde waarschuwingen tegen een dreigende wateroorlog. In 2006 werd het damproject opnieuw gestart, maar de tegenstand blijft.
Het vierde hoofdstuk vergelijkt het waterveiligheidsbeleid van het bovenstrooms Turkije met die van het benedenstroomse Egypte, tegen het licht van drie mondiale watervertogen: wateroorlog, watervrede en hegemoniale strijd. De twee staten hebben de rivier onder controle maar hebben meer moeite het platteland in bedwang te houden. Beide mogendheden zijn hegemoniale actoren in hun stroomgebied, beide hebben de absolute zeggenschap binnen hun territorium, maar geen van beiden kunnen het veroorloven zich doof te houden voor de internationale gemeenschap. Dit brengt beide staten ertoe hun watersector te liberaliseren en sociale hervorming en door te voeren en samenwerkingsregimes te initiëren met hun oeverburen. De analyse leidt tot vraagtekens bij het momenteel heersende vertoog van ‘watervrede’, dat de indruk wekt dat in beide stroomgebieden het waterthema ontveiligd is, dat wil zeggen, geen thema van conflict. Eerder kan gesteld worden dat crisis- en normale modus gelijk optrekken, terwijl de negatieve effecten van ontveiliging een ander soort wateroorlog doen ontbranden: een wereldwijde strijd van mensenrechten- en milieuorganisaties tegen de toe-eigening van waterbronnen, hetzij door de staat, hetzij door de markt. Een aanhangsel past deze verhaallijnen toe op regimevorming op stroomgebiedniveau, hetgeen een rijker geschakeerd begrip van samenwerking en conflict oplevert.

Het tweede deel van deze studie bekijkt vier hoogwaterplannen in ‘natte’ stroomgebieden.
Hoofdstuk vijf gaat de opkomst en ondergang van Flood Action Plan-20 in Tangail (Bangladesh). Na de verwoestende overstromingen van 1987 en 1988 besloot de internationale gemeenschap tot een veelomvattend Flood Action Plan, waarvan het door de Nederlanders en Duitsers gefinancierde compartimenteringproject de vaandeldrager zou worden. Dit project beoogde een systeem waarbij polders worden onderverdeeld in compartimenten net elk hun eigen ‘waterschap’ aan de oostoever van de Jamunarivier. Het projectteam zag zich spoedig gesteld tegen boze, veelal vrouwlijke demonstranten. Dit leidde tot debat onder parlementsleden in de donorlanden en zond evaluatiemissies.
Hoofdstukken zes en zeven beschouwen twee ingrepen in Nederlandse rivieren. Nederland is weliswaar beroemd om de ‘strijd tegen het water’, maar had de paraatheid voor overstromingsgevaar in de jaren tachtig minder aandacht gegeven als gevolg van milieuactivisme. De Maaswerken in Limburg beoogden de Grensmaas een nieuwe natuurimpuls te geven in combinatie met bescherming tegen hoogwater (hoofdstuk zes). Omdat de Grensmaas een grindrivier is, werd aangenomen dat het project kostenneutraal kon worden uitgevoerd, gefinancierd uit opbrengst van grondstoffenverkoop. Het plan dateert al van medio jaren tachtig, maar bleef jarenlang op de plank liggen tot de hoogwaters van 1993 en 1995 het land deden opschrikken. Meteen na het hoogwater leek alles mogelijk, maar toen een paar jaar later het momentum verslapte, raakte het project in de moeilijkheden: beslissingen die vlak na een noodsituatie gelegitimeerd leken, stuitten op weerstand onder ‘normale’ omstandigheden. Met name de aanbesteding en de verwekring van vervuild rivierslib leidde tot rechtszaken en Kamervragen. De overheid weigerde de noodfondsen toe te kennen waar op de provincie Limburg op rekende. Tenslotte bleef onder de burgerij de onvrede met grootschalige ontgrondingen voortduren.
Intussen werd aan de Rijn het project Ruimte voor de River opgestart om hoogwater beter te kunnen accommoderen (hoofdstuk zeven). Zorgelijke klimaatscenario’s brachten Rijkswaterstaat er echter toe noodoverloopgebieden aan te wijzen. De staatssecretaris besloot in 2000 dat ze dit plan dringend nodig had om imago van haar beleidsveld, het hoogwaterbeheer, op te krikken. De aangewezen gebieden reageerden negatief op het nieuws en lieten tegenonderzoek doen. Het ministerie reageerde daarop met de instelling van een adviescommissie om een overtuigende onderbouwing voor noodoverloop en keuze van de meest geschikte calamiteitenpolders’. De Commissie-Luteijn wist de polderbewoners niet te overtuigen. Zij gingen frontaal in de aanval, zette tegenonderzoek in en richtte zijn pijlen op de Kamerfracties. De staatssecretaris zag zich genoopt de strijd op te geven en legde het noodoverloopplan in de ijskast.
Hoofdstuk acht richt zich op Engeland, waar hoogwaterbeleid lang geen overheidstaak is geweest; burgers moesten maar roeien met de riemen die ze hadden, dan wel op de markt (verzekeringen) vertrouwen. In de jaren tachtig probeerde de National Rivers Authority (de huidige Environment Agency) het stadje Maidenhead aan the Theems te beschermen en bedacht een proefproject – een ‘groene’ nevengeul om vandaaruit tot een integraal waterbeheersplan voor de Theems te komen. Voor dit project diende de Agency zelf toestemming voor een ingreep in het ‘Groene Hart’ te krijgen, en werd daarmee mikpunt van tegenstand van graafschappen, gemeenten en het befaamde Eton College. Dit leidde uiteindelijk begin jaren ’90 tot hoorzittingen. De Agency bleek bereid vele bezwaren te accommoderen en startte een voorlichtingscampagne. Dankzij de overstromingen van 1998 en 2000 nam het draagvlak voor ingrepen toe. De nevengeul werd in 2002 ingehuldigd als het Jubilee Channel en won vele prijzen, maar toen in 2003 de natuurlijke oevers afbrokkelden en benedenstrooms huizen waterschade ondervonden, beschuldigden de benedenstroomse bewoners de EA onder water te hebben gezet om anderen te beschermen.

Hoofdstuk negen trekt lering uit de zes gevalsstudies. Het hoofdstuk past stromingen uit de besluitvormingsliteratuur toe, met name Punctuated Equilibrium Theory, die voorspelt dat zowel overstromingen als hoogwaterprojecten kansen bieden om het ‘beleidsregime’ te veranderen. Alleen in Nederland, waar overstromingen van oudsher zijn verveiligd, schiep een bijna-overstroming een kans om noodbeleid te voeren. Maar in alle gevallen probeerden voorstanders van rivierinterventies hun project met verveiligingsdiscours te legitimeren, omdat de ruimte om actie te ondernemen erg kort is. Naarmate de herinnering aan de overstroming vervaagt, neemt ook de steun voor technische ingrepen af. Het hele hoogwaterthema kan van de agenda verdwijnen naarmate andere problemen belangrijker worden geacht. Hoogwaterprojecten bieden tevens de mogelijkheid economische of natuurontwikkelingsprojecten aan te zwengelen die anders politiek niet haalbaar zouden zijn. Naar zulke projecten zijn tevens mikpunt van verzet tegen ongewenste controle.
Dit hoofdstuk mikt wederom op deze vertogen ‘oorlog met water’, ‘vrede met water’ en ‘strijd over risico’. Wederom gesecuritisede en gedesecuritisede projecten conflicten met belanghebbenden die zich benadeeld voelen, in gevaar gebracht of zelfs verlaten door de ingreep.

Dit zijn niet per se de meest kwetsbare groepen, maar goed georganiseerde groepen die weten hoe je de politiek moet benaderen om je zin te krijgen. Dat doet niet af aan de noodzaak zwakkere groepen te beschermen tegen extreme rampen in plaats van ze aan hun lot over te laten.
Hoofdstuk tien tenslotte verbindt de bevindingen uit de gevalsstudies met de literatuur over veiligheidsstudies. Het stelt dat niet alleen autoriteiten veiligheidsdiscours bezigen maar ook betroffen burgers, ngo’s en bedrijven. Ook al proberen ze nogal eens tegenstanders in het besluitvormingsregime in te lijven blijven staten zich tegenover countersecuritising moves gesteld zien waardoor het debat op scherp wordt gesteld. Hoewel ik een welkome tendens tot ‘desecuritisation’ (‘ontveiliging’) van hoogwaterbeleid signaleer, stel ik dat desecuritisation zowel geen recht doet aan de angst van mensen voor bedreigingen die hun incasseringsvermogens te boven gaan en dat zij er op rekenen dat de staat een rol speelt bij de respons daarop. Een afgewogen combinatie van veiligheidsbeleid en normale elementen van besluitvorming in de ‘integrale veiligheidsketen’-benadering lijkt daarbij perspectief te bieden.



















Online full textINTERNET
On paper Get the document, find related information or use other SFX services
Keyword(s) rivers / floods / natural disasters / prevention / protection / risk assessment / risk reduction / river regulation / flood control / water management / projects / politics / water policy / egypt / turkey / bangladesh / netherlands / risk management
Categories Water Management (General) / Natural Disasters / Public Administration (General)
Publication type PhD thesis
Language English
About The study thus analyses and organises how states oscillate between security logic (‘logic of war’) and non-security logic (‘logic of peace’) in flood security governance. The way floods are managed and politicised are a reflection of how society is organised. Therefore, one should look at flood protection schemes within their social, political, economic context. The study looks at six planned river interventions in five countries, analyses the role of security and risk discourse in conflict and politicisation over river interventions. It finds it is not only state representatives, but also opponents who can effectively ‘speak security’ and play the ‘politics of unease’
Comments
There are no comments yet. You can post the first one!
Post a comment
 

To support researchers to publish their research Open Access, deals have been negotiated with various publishers. Depending on the deal, a discount is provided for the author on the Article Processing Charges that need to be paid by the author to publish an article Open Access. A discount of 100% means that (after approval) the author does not have to pay Article Processing Charges.

For the approval of an Open Access deal for an article, the corresponding author of this article must be affiliated with Wageningen University & Research.

Please log in to use this service. Login as Wageningen University & Research user or guest user in upper right hand corner of this page.