Staff Publications

Staff Publications

  • external user (warningwarning)
  • Log in as
  • language uk
  • About

    'Staff publications' is the digital repository of Wageningen University & Research

    'Staff publications' contains references to publications authored by Wageningen University staff from 1976 onward.

    Publications authored by the staff of the Research Institutes are available from 1995 onwards.

    Full text documents are added when available. The database is updated daily and currently holds about 240,000 items, of which 72,000 in open access.

    We have a manual that explains all the features 

Current refinement(s):

Records 1 - 20 / 71

  • help
  • print

    Print search results

  • export

    Export search results

  • alert
    We will mail you new results for this query: keywords==health care
Check title to add to marked list
Type 2 diabetes prevention from research to practice : the SLIMMER lifestyle intervention
Duijzer, G. - \ 2016
Wageningen University. Promotor(en): Edith Feskens; Gerrit Jan Hiddink, co-promotor(en): Annemien Haveman-Nies. - Wageningen : Wageningen University - ISBN 9789462576391 - 216
type 2 diabetes - disease prevention - disease control - health care - health care costs - pilot projects - evaluation - netherlands - diabetes type 2 - ziektepreventie - ziektebestrijding - gezondheidszorg - kosten van de gezondheidszorg - proefprojecten - evaluatie - nederland

INTRODUCTION

Diabetes is a worldwide epidemic, causing a high disease and economic burden. Type 2 diabetes, the most common form of diabetes, is associated with overweight and obesity and an unfavourable lifestyle, including unhealthy diet and physical inactivity. Over the last two decades, many large-scale experimental trials have shown that type 2 diabetes can be delayed or prevented by lifestyle modification in high-risk subjects. This evidence has been translated and implemented in interventions in real-world settings, however, no (cost)effective diabetes prevention programme in Dutch primary health care was available at the start of the current project in 2008. Therefore the SLIMMER study (SLIM iMplementation Experience Region Noord- en Oost-Gelderland) was started in which the SLIM intervention, revealing a 47% diabetes risk reduction, was translated to Dutch primary health care. The aim of this thesis was to implement the SLIMMER intervention in Dutch primary health care and to evaluate its (cost)effectiveness and implementation.

METHODS

In 2010-2011, the SLIMMER intervention was tested for its feasibility and desired impact in a one-year pilot study (n = 31) with process evaluation, including quantitative and qualitative methods. From 2011 to 2014, the SLIMMER intervention was implemented on a larger scale in Dutch public health and primary health care. A randomised controlled trial was conducted (n = 316), including subjects aged 40 to 70 years with impaired fasting glucose or high risk of diabetes. The 10-month SLIMMER intervention involved a dietary and physical activity programme, including case management and a maintenance programme. The control group received usual health care. A logic model of change was composed to link intervention activities with intervention outcomes in a logical order. Primary outcome was fasting insulin. Measurements were performed at baseline and after 12 and 18 months and covered quality of life, clinical and metabolic risk factors (e.g. glucose tolerance, serum lipids, body fatness, and blood pressure), and eating and physical activity behaviour. Furthermore, a process evaluation including quantitative and qualitative methods was conducted. Data on process indicators (recruitment, reach, dose received, acceptability, implementation integrity, and applicability) were collected in semi-structured interviews with health care professional (n = 45) and intervention participant questionnaires (n = 155). Moreover, cost-effectiveness analyses were performed from both a societal and a health care perspective. Participants completed questionnaires to assess health care utilisation, participant out-of-pocket costs, and productivity losses.

RESULTS

The pilot study showed that participants lost on average 3.5 kg (p = 0.005) of their body weight. Both participants and health care professionals were satisfied with the intervention, which was implemented as planned and appeared to be suitable for application in practice. Refinements were identified and made prior to further implementation. The randomised controlled trial showed that after 12 and 18 months, the intervention group significantly improved weight (β=-2.7 kg (95% CI: -3.7;-1.7) and β=-2.5 kg (95% CI: -3.6;-1.4), respectively), and fasting insulin (β=-12.1 pmol/l (95% CI: -19.6;-4.6) and β=-8.0 pmol/l (95% CI: -14.7;-0.53), respectively) compared with the control group. Intervention subjects improved weight and glucose tolerance, independent of manner of recruitment (laboratory glucose test or Diabetes Risk Test). Furthermore, intake of total and saturated fat decreased and fibre intake increased in the intervention group compared with the control group, both at 12 and 18 months (p < 0.05). The DHD-index score – indicating adherence to the Dutch dietary guidelines – was significantly higher in the intervention group than in the control group, both at 12 and at 18 months (p < 0.05). Vigorous activities and physical fitness improved both at 12 and at 18 months. Finally, beneficial changes in several domains of quality of life were found both at 12 and at 18 months, although not all domains reached statistical significance. From the process evaluation it was revealed that it was possible to recruit the intended high-risk population, and the SLIMMER intervention was very well received by both participants and health care professionals. The intervention programme was to a large extent implemented as planned and was applicable in Dutch primary health care. Higher dose received and participant acceptability were related to improved health outcomes and dietary behaviour, but not to physical activity behaviour. The cost-effectiveness analysis showed that, from a societal perspective, the incremental costs of the SLIMMER lifestyle intervention were €547 and that the incremental effect was 0.02 QALY, resulting in an incremental cost-effectiveness ratio (ICER) of 28,094/QALY. When cost-effectiveness was calculated from a health care perspective, the ICER decreased to 13,605/QALY, with a moderate probability of being cost-effective (56% at a willingness to pay (WTP) of €20,000/QALY and 81% at a WTP of €80,000/QALY.

CONCLUSION

In conclusion, this study showed that a thorough preparation of translation and implementation has led to a cost-effective intervention to prevent type 2 diabetes which is feasible to implement in Dutch primary health care. In fact, our clinical effects were larger than those in most other real-world intervention programmes, and most effects sustained at 18 months. Furthermore, we showed that a higher intervention dose and participant acceptability were associated with improved health outcomes and dietary behaviour. Further research is needed on effects and costs over longer follow-up, effective intervention components, and consequences of suggested adaptations of the programme on intervention effectiveness. The results of this study provide valuable insights that can contribute to structural embedding and funding of effective diabetes prevention programmes in Dutch primary health care.

Everyday social dynamics and cultural drivers of women's experiences with HIV/AIDS : voices from Buhaya, Tanzania
Foster Githinji, V.E. - \ 2015
Wageningen University. Promotor(en): Paul Richards, co-promotor(en): Todd Crane; Harro Maat. - Wageningen : Wageningen University - ISBN 9789462575806 - 124
gezondheidszorg - humane immunodeficiëntievirussen - acquired immune deficiency syndrome - huishoudens - man-vrouwrelaties - vrouwen - voedselzekerheid - tanzania - oost-afrika - afrika - health care - human immunodeficiency viruses - acquired immune deficiency syndrome - households - gender relations - women - food security - tanzania - east africa - africa

Everyday social dynamics and cultural drivers of women’s experiences with HIV/AIDS: voices from Buhaya, Tanzania is based on ethnographic research conducted in the village of Nsisha in northwestern Tanzania. Like most households in this region, Nsisha has been indirectly or directly affected by HIV/AIDS, meaning that either household members have been infected by HIV/AIDS, or households have absorbed children from their extended family and clan who have been orphaned by HIV/AIDS. In whole, the tiers of research and the in-depth questions asked and detailed answers recorded yield four different cross-sectional analyses of the ‘ecology’ of poverty and HIV/AIDS in Buhaya: (1) one which cuts across social stratification within the community, arguing who has more social capital and how this affects their vulnerability; (2) a second which focuses primarily on food and agricultural issues, and more specifically – bananas; (3) a third cross sectional category which centers on climate factors; (4) and a fourth and final category for this thesis which cuts across age categories and focuses on the social variation of widowhood.

Communicating with the chronically ill : effective self-management support in health care
Mulder, B.C. - \ 2014
Wageningen University. Promotor(en): Cees van Woerkum, co-promotor(en): Anne Marike Lokhorst; M. Bruin. - Wageningen : Wageningen University - ISBN 9789462571556 - 151
chronische ziekten - gezondheidszorg - communicatie - zelfbeheer - patiënten - gezondheidsgedrag - hiv-infecties - diabetes type 2 - chronic diseases - health care - communication - self management - patients - health behaviour - hiv infections - type 2 diabetes

Samenvatting

Wereldwijd vormen chronische ziekten een enorme humanitaire en economische last. Op individueel niveau moet patiënten zelf leren omgaan met de gevolgen van hun chronische ziekte, een proces dat zelfmanagement wordt genoemd. Patiënten kunnen op veel verschillende manieren aan zelfmanagement doen, waarmee ze hun eigen gezondheid en welzijn beïnvloeden. Omdat chronisch zieke patiënten regelmatige zorggebruikers zijn, kan zelfmanagementondersteuning daarnaast helpen om kosten voor de gezondheidszorg te verminderen. Hoe interpersoonlijke communicatie tussen patiënten en zorgverleners daadwerkelijk zelfmanagement kan ondersteunen is een gebied dat nader onderzoek behoeft.

In Hoofdstuk 1 wordt het onderzoek in dit proefschrift geïntroduceerd door de relaties tussen chronische ziekten, gezondheidsgedrag en gezondheidscommunicatie te bespreken. De wereldwijde stijging van chronische ziekten zoals hart- en vaatziekten, diabetes en SOA’s kan grotendeels worden toegeschreven aan gezondheidsgedrag zoals roken, lichamelijke inactiviteit, ongezonde voeding en onveilige geslachtsgemeenschap. Ondanks grote investeringen in interventies om gezond gedrag te bevorderen is het effect van deze interventies vaak beperkt en kunnen dit soort interventies naar verwachting niet het tij keren op populatieniveau. Daarom zullen steeds meer mensen een chronische ziekte krijgen, waarvoor zij behandeld zullen worden in de gezondheidszorg. Deze ontwikkeling heeft gevolgen voor de manier waarop met patiënten het beste gecommuniceerd kan worden over hun ziekte.

Patiënten met een chronische ziekte moeten voor zichzelf zorgen, omdat hun ziekte niet kan worden genezen en omdat hun dagelijkse beslissingen de progressie van hun ziekte beïnvloeden. Patiënten moeten hun ziekte zelf managen. De regelmatige bezoeken van patiënten aan hun zorgverleners bieden een kans voor ondersteuning van deze zelfmanagement, omdat gezondheidsgedrag vaak al een regelmatig onderwerp van bespreking is. Daarnaast wijst onderzoek uit dat advies van zorgverleners en interpersoonlijke communicatie effectiever zijn dan massamediale communicatie en gemedieerde persoonlijke communicatie (bijv. via e-mail of telefoon).

Echter, zelfmanagement kan op verschillende manieren worden gedefinieerd en overeenkomstig de verschillende definities kan ondersteuning van zelfmanagement diverse vormen aannemen. Een belangrijk verschil is dat sommige definities zelfmanagement beschrijven vanuit het perspectief van de patiënt, terwijl andere definities meer normatief zijn door te stellen wat patiënten moeten doen vanuit medisch oogpunt om progressie van de ziekte te voorkomen. In dit proefschrift wordt zelfmanagement fundamenteel gezien als een zaak van de patiënt en gericht op het behoud van welzijn. Patiënten doen dit door het managen van de medische kant, het omgaan met de functionele beperkingen als gevolg van de ziekte en tot slot het omgaan met de emotionele gevolgen ervan. Een algemeen doel van dit proefschrift is om een beter begrip te krijgen van hoe zelfmanagement effectief te ondersteunen is tijdens interpersoonlijke gezondheidscommunicatie, vanuit het perspectief van de patiënt.

Vroege studies over zelfmanagement geven aan dat controle een centraal construct is in het verklaren van de effectiviteit van zelfmanagementondersteuning. Een gevoel van controle over de ziekte, of hoge eigen-effectiviteit met betrekking tot specifiek zelfmanagementgedrag, kunnen bijvoorbeeld gezondheid en welzijn van patiënten voorspellen, maar ook gezondheidsgedrag positief beïnvloeden. Daarom is het uitgangspunt van dit proefschrift om zelfmanagementondersteuning te zien als het ondersteunen van de daadwerkelijke en waargenomen controle van patiënten over hun ziekte. Het onderzoeken van patiënt-zorgverlenercommunicatie kan verdere conceptuele en praktische inzichten bieden omtrent hoe communicatie zelfmanagement kan ondersteunen. De specifieke doelstellingen van dit proefschrift zijn: a) om de controlefactoren te verkennen die kunnen bijdragen aan variatie in gezondheidsgedrag; b) om voorkeuren van patiënten te onderzoeken voor zorgverlenercommunicatie die uiteindelijk gericht is op ondersteuning van zelfmanagement, en hoe zorgverleners kunnen voldoen aan deze voorkeuren; en c) te onderzoeken wat zorgverleners verhindert of juist helpt om zelfmanagement effectief te ondersteunen.

Zelfmanagementondersteuning door middel van communicatie is onderzocht voor twee chronische ziekten waarvoor zelfmanagement belangrijk is: HIV en diabetes mellitus type 2. Bij beide ziekten beïnvloedt zelfmanagement de progressie ervan, en bovendien doen patiënten aan zelfmanagement met het oog op hun welzijn, die kan worden aangetast door zowel de fysieke als sociale gevolgen van het hebben van HIV of diabetes type 2. Daarnaast geldt dat communicatie door zorgverleners effecten heeft op uitkomsten voor beide groepen patiënten, maar is er meer inzicht nodig in hoe zorgverleners kunnen communiceren om zelfmanagement effectief te ondersteunen. Het onderzoeken van zelfmanagementondersteuning voor twee verschillende ziekten biedt ook een bredere empirische basis en een beter begrip van de gebruikte concepten.

Niet alleen wordt zelfmanagementondersteuning voor twee chronische ziekten bekeken, ook worden in de vier empirische studies van dit proefschrift verschillende methodes gebruikt, waaronder een cross-sectioneel surveyonderzoek (Hoofdstuk 2), een thematische analyse van interviews met HIV-patiënten en hun zorgverleners (Hoofdstuk 3), een literatuurstudie naar communicatie in de diabeteszorg (Hoofdstuk 4), en een analyse van opgenomen gesprekken tussen praktijkondersteuners en diabetespatiënten (Hoofdstuk 5). In Hoofdstuk 6 worden de bevindingen van de afzonderlijke hoofdstukken besproken en algemene conclusies gepresenteerd in het licht van de onderzoeksdoelstellingen.

Hoofdstuk 2 dient als startpunt voor een centraal idee in dit proefschrift, namelijk dat de perceptie van controle een effect heeft op de gezondheid, hetzij direct, hetzij indirect door het effect ervan op gezondheidsgedrag. Zoals betoogd hebben controleconstructen een belangrijke rol in zelfmanagement en kunnen ze theoretisch gezien zowel oorzaak als resultaat daarvan zijn. Percepties van controle kunnen ook een onderdeel zijn van een psychosociale reservecapaciteit die sociaaleconomische gezondheidsverschillen helpt verklaren. Mensen uit de lagere sociaaleconomische strata hebben over het algemeen minder psychosociale hulpbronnen, zoals waargenomen controle over het leven en ervaren sociale steun, terwijl ze tegelijkertijd te maken hebben met meer stressoren die deze hulpbronnen belasten. Met minder hulpbronnen en meer stressoren hebben lagere sociaaleconomische groepen een psychosociale achterstandspositie, die slechtere objectieve en zelf-gerapporteerde gezondheid helpt verklaren, evenals hun suboptimale gezondheidsgedrag. Daarom werd in dit hoofdstuk onderzocht of hulpbronnen en stressoren de relatie tussen opleidingsniveau en gezondheidsgedrag mediëren. Bijkomende doelstellingen waren om te onderzoeken of het ontbreken van hulpbronnen en de aanwezigheid van stressoren kunnen worden weergegeven met een enkele onderliggende factor (d.w.z. de afwezigheid van een hulpbron heeft eenzelfde effect als de aanwezigheid van een stressor), en of een cumulatieve maat van stressoren en hulpbronnen een sterker effect heeft op gedrag dan de afzonderlijke maten.

Cross-sectionele data werd verzameld onder 3050 inwoners van de stad Utrecht met betrekking tot sociaaldemografische variabelen, psychosociale hulpbronnen, stressoren en gezondheidsgedrag. De resultaten toonden aan dat hogere niveaus van stressoren en lagere niveaus van hulpbronnen inderdaad kunnen worden vertegenwoordigd door een enkele factor. Daarnaast hadden mensen met lagere opleidingsniveaus over het algemeen minder psychosociale hulpbronnen en rapporteren ze hogere stressoren. Stressoren en hulpbronnen medieerden gedeeltelijk de relatie tussen opleidingsniveau en lichaamsbeweging, ontbijtfrequentie, groenteconsumptie en roken. Financiële stress en een slechtere ervaren gezondheid waren sterke mediërende stressoren, terwijl waargenomen controle over het leven en sociale steun sterke mediërende hulpbronnen waren. Echter, de relatie tussen sociaaleconomische positie en gezondheidsgedrag was bescheiden, terwijl de directe associaties tussen stressoren en hulpbronnen met gezondheidsgedrag aanzienlijk waren. Daarom werd geconcludeerd dat de aanwezigheid van stressoren en afwezigheid van hulpbronnen sociaaleconomische verschillen in gezondheidsgedrag helpt verklaren, maar dat het aanpakken van hulpbronnen en stressoren door middel van gezondheidscommunicatie de bevolking als geheel ten goede kan komen. De aanzienlijke impact van slechtere ervaren gezondheidsstatus op gedrag geeft aan dat patiënten inderdaad ondersteuning nodig hebben met het omgaan met een chronische ziekte. Hun gevoel van controle versterken en het bieden van sociale steun zijn mogelijke manieren om dit te doen.

Hoofdstuk 3 richt zich directer op ondersteuning van zelfmanagement door de communicatievoorkeuren van HIV-patiënten te onderzoeken. In dit hoofdstuk wordt verder gebouwd op studies waaruit blijkt dat de communicatie met zorgverleners belangrijk is voor de ondersteuning van patiënten om zich aan te passen aan hun HIV status en om therapietrouw te zijn, met het oog op het handhaven van hun gezondheid en kwaliteit van leven. Eerdere studies gaven ook aan dat de communicatie optimaal is wanneer die is afgestemd op de voorkeuren van patiënten. Patiënt-zorgverlenercommunicatie dient drie algemene doelstellingen, te weten uitwisseling van informatie, het opbouwen van een relatie tussen zorgverlener en patiënt, en de patiënt betrekken bij behandelingsbesluiten. Het doel van deze studie was om communicatievoorkeuren van HIV-patiënten te verkennen binnen elk van deze drie doelstellingen, en om te onderzoeken hoe patiënten afgestemde - of niet afgestemde - zorgverlenercommunicatie ervaren. Een tweede doel was het verkennen van de overtuigingen van zorgverleners over de voorkeuren van patiënten, alsmede hun perspectief op optimale communicatie. De gegevens werden verzameld door middel van interviews met 28 patiënten en 11 zorgverleners van twee academische ziekenhuizen.

De resultaten gaven aan dat HIV-patiënten strategisch communiceren met hun zorgverleners om hun gevoel van controle te verhogen. Voorkeuren van patiënten weerspiegelden hun cognitieve, emotionele en praktische behoeften, en patiënten hadden als impliciet doel om hun gevoel van controle over hun HIV status te verhogen door communicatie die deze behoeften dient. Door middel van een vertrouwensvolle relatie met een competente en oprecht betrokken zorgverlener beoogden patiënten hun gevoel van controle te verhogen via ‘volmacht’. De relatie met de zorgverlener verschafte patiënten emotionele steun, maar stelde patiënten ook in staat om hun problemen en zorgen te onthullen, waardoor er verdere mogelijkheden voor het verkrijgen van ondersteuning ontstonden. Deze studie toont dus verder het belang en ook het onderlinge verband tussen controle en sociale steun aan.

Zorgverleners waren zich terdege bewust van communicatievoorkeuren van patiënten en hun overtuigingen stemden over het algemeen overeen met deze voorkeuren. Echter, zorgverleners leken – tot op zekere hoogte – verantwoordelijkheid te nemen voor de behandeling en patiëntuitkomsten. Dit leek goed te passen bij de voorkeuren van patiënten die graag de verantwoordelijkheid met hun zorgverleners deelden, bijvoorbeeld door niet steeds of volledig betrokken te worden bij de medische besluitvorming. Het kon zorgverleners echter ook aanzetten tot het gebruik van overtuigende communicatie, zoals risicocommunicatie, wanneer patiënten niet therapietrouw waren. Bovendien bleek uit de interviews dat zorgverleners zich niet bewust waren van de controlebehoeften die ten grondslag liggen aan patiëntcommunicatie.

Hoofdstuk 4 betreft de communicatie tussen type 2 diabetespatiënten en hun belangrijkste zorgverleners die hun zelfmanagement ondersteunen. In Nederland is dat doorgaans de praktijkondersteuner van de huisarts (poh). Eén van de expliciete doelstellingen van de consulten van de poh is het verbeteren van gezondheid van de patiënt door zelfmanagement- ondersteuning. Uit eerder onderzoek blijkt dat patiënten problemen hebben met zelfmanagement, wat resulteert in onvoldoende beheersing van de bloedsuikerspiegel en andere cardiovasculaire risicofactoren. Optimale communicatie kan directe en indirecte gunstige effecten op de gezondheid en het welzijn diabetespatiënten hebben. Echter, uit onderzoek blijkt ook dat poh’s in de praktijk moeite hebben met de communicatie met patiënten. Poh’s worden opgeleid vanuit een voornamelijk biomedisch perspectief en kunnen het daarom moeilijk vinden om de verantwoordelijkheid voor de behandeling en behandelingsresultaten met patiënten te delen. Hierdoor gebruiken poh’s mogelijk communicatiestrategieën die niet daadwerkelijk ondersteunend zijn. Bovendien kan het ondersteunen van zelfmanagement van patiënten problematisch zijn in termen van het veranderen van gezondheidsgedrag zoals voeding en lichamelijke activiteit. Deze gezondheidsgedragingen zijn vaak onderdeel van een jarenlange levensstijl die heeft bijgedragen aan de ontwikkeling van type 2 diabetes. Het doel van dit hoofdstuk is om praktische aanbevelingen te doen om de communicatie tussen poh en patiënt te verbeteren. Dit wordt gedaan door middel van een gestructureerde literatuurstudie gericht op, ten eerste, factoren die effectieve communicatie met diabetespatiënten kunnen belemmeren. Een tweede focus ligt op het bespreken van empirisch bewijs voor methoden die tot doel hebben de communicatie effectiviteit van verpleegkundige communicatie te verhogen.

Veel voorkomende communicatiebarrières zijn het lichamelijk onderzoek, gebrek aan communicatieve vaardigheden en eigen effectiviteit, en het ervaren van conflicten tussen de rol van medisch expert en de rol van ondersteuner van gedragsverandering. Deze barrières zijn mogelijk gerelateerd aan de context waarin verpleegkundigen werken. Poh’s beginnen namelijk vaak met biomedisch onderzoek en bespreken vervolgens gedragsverandering met patiënten. Echter, gebrek aan vaardigheden en eigen effectiviteit draagt bij aan het gebruik van minder effectieve strategieën zoals alleen advies geven. Effectievere strategieën, zoals het identificeren en aanpakken van belemmeringen om te veranderen, worden minder vaak gebruikt. Poh’s vinden het moeilijk om om te gaan met weerstand van patiënten, en kunnen hun toevlucht nemen tot directieve communicatie, zoals onderbreken van en discussiëren met patiënten.

Uit de bespreking van effectieve communicatiemethoden blijkt dat het trainen van poh’s in patiëntgerichte counseling niet effectief is in het overwinnen van deze barrières, en mogelijks zelfs nadelige gevolgen heeft voor klinische uitkomsten van patiënten. Daarentegen suggereert beperkt bewijs dat communicatie effectief kan zijn als het is gebaseerd op psychologische principes van zelfregulering, met name het stellen van doelen, het opdelen van doelen in kleine stapjes en actieplanning. De autonomie van patiënten kan worden ondersteund door middel van een relatie met de zorgverlener die is gebaseerd op wederzijds vertrouwen, waarbij poh’s en patiënten samen werken en verantwoordelijkheid delen.

In Hoofdstuk 5 wordt het 5A’s Model gebruikt om te beoordelen of, en hoe, verpleegkundigen de vijf kernelementen van zelfmanagementondersteuning toepassen. In het vorige hoofdstuk is namelijk besproken dat communicatie effectief kan zijn door de toepassing theorie-gebaseerde counseling voor gedragsverandering. Het 5As Model is gebaseerd op theorie en empirisch bewijs en kan worden gebruikt voor zowel het toepassen als het evalueren van communicatie. De 5As verwijzen naar huidig gedrag beoordelen (‘Assess’), adviseren van gedragsverandering (‘Advise’), afspreken welke duidelijke doelen voor het gedrag (‘Agree’), helpen bij het wegwerken van belemmeringen en het verkrijgen van sociale steun (‘Assist), en vervolgafspraken maken (‘Arrange’). De geïntegreerde en achtereenvolgende toepassing van de 5A’s resulteren in een individueel actieplan, waarin gedragsdoelen en strategieën om deze doelen te bereiken worden beschreven.

Er is een bestaand instrument gebruikt om opnames van zeven praktijkondersteuners met 66 patiënten te evalueren. Naast de beoordeling óf de 5A’s worden toegepast, worden toegepaste A’s vergeleken met kwaliteitscriteria om te evalueren hoe ze door poh’s worden gebruikt.

Resultaten lieten zien dat de poh’s gezondheidsgedrag in vrijwel ieder consult met de patiënt beoordeelden. Ook werden individuele vervolgafspraken gemaakt als onderdeel van de standaardzorg. Echter, in minder dan de helft van de consulten adviseerden poh’s gedragsverandering. Het stellen van doelen en het bijstaan van patiënten om belemmeringen voor gedragsverandering te overwinnen werden nog minder gebruikt. De vergelijking met de kwaliteitscriteria liet zien dat verpleegkundigen vrijwel nooit bestaande overtuigingen en emoties met betrekking tot gezondheidsgedrag beoordeelden. Bovendien was de gedragsbeoordeling niet specifiek, waardoor het geven van concrete adviezen en het stellen van doelen werden belemmerd. Als belemmeringen voor gedragsverandering wel werden besproken, dan werden barrières vaak bevestigd maar zonder te brainstormen over strategieën om ze te overwinnen. Alles tezamen werden belangrijke elementen van zelfmanagementondersteuning niet of niet goed toegepast. Daarom wordt aanbevolen dat poh’s worden getraind in het uitvoeren van assessments die de basis vormen voor specifiek advies, doelen stellen en het aanpakken van belemmeringen. Communicatie kan ook verbeteren wanneer poh’s leren hoe de rollen van medisch expert en gedragscounselor te combineren, bijvoorbeeld door beide rollen te verduidelijken aan patiënten.

Hoofdstuk 6 biedt een samenvatting van de conclusies van de drie empirische hoofdstukken en de literatuurstudie, waardoor de belangrijkste bevindingen aan elkaar gerelateerd kunnen worden en conclusies kunnen worden gepresenteerd die de losse hoofdstukken overstijgen. HIV en type 2 diabetes worden vergeleken, en de belangrijkste bevindingen van het proefschrift worden vergeleken met bestaande literatuur. Hoofdstuk 6 eindigt met mogelijkheden voor toekomstig onderzoek en praktische aanbevelingen voor gezondheidscommunicatie.

Op basis van de voorgaande hoofdstukken wordt het belang van hulpbronnen zoals gevoel van controle en sociale steun besproken, zowel binnen als buiten de gezondheidszorg. De relaties tussen controlepercepties en sociale steun worden beschreven, en hoe interpersoonlijke gezondheidscommunicatie deze hulpbronnen kan helpen verhogen teneinde zelfmanagement te ondersteunen. De vergelijking van de zorg voor HIV-patiënten en diabetespatiënten wijst op overeenkomsten en verschillen in bestaande communicatie die relevant zijn voor zelfmanagementondersteuning.

De bevindingen van dit proefschrift worden vergeleken met drie terreinen binnen de wetenschappelijke literatuur die relevant zijn voor zelfmanagementondersteuning: empowerment van patiënten en patiëntgerichte zorg, controle en steun in de psychologie, en implicaties voor zelfmanagementondersteuning. Bijdragen aan de literatuur worden gevolgd door suggesties voor toekomstig onderzoek, gericht op de potentie van controleconstructen om theorieën en studies op het gebied van zelfmanagement te verduidelijken en te verenigen; op het gebied van verantwoordelijkheid nemen en delen in gezondheidscommunicatie; en op het testen van de effectiviteit om zorgverleners te trainen gebaseerd op drie algemene competenties: controlepercepties van patiënten versterken, steunende relaties opbouwen, en theorie-gebaseerde gedragsveranderingstechnieken toepassen. Ten slotte bieden de aanbevelingen voor de praktijk concrete suggesties om communicatie te verbeteren aan zowel individuele zorgverleners als aan de gezondheidszorg als geheel. Zorgverleners kunnen bewust zijn van de onderliggende controlepercepties en -behoeften van patiënten, en proberen deze te identificeren. Dit geldt ook voor de strategieën die patiënten gebruiken om hun gevoel van controle te versterken. Het ondersteunen van zelfmanagement door het ondersteunen van controlepercepties kan worden bereikt door middel van het opbouwen van een steunende relatie en door het bespreken van problemen en zorgen die controlepercepties bedreigen. Tot slot wordt gesteld dat wanneer zorgverleners patiënten willen begeleiden naar gedragsverandering, het systematisch gebruik van theoretisch-gebaseerde communicatiemethoden waarschijnlijk het meest effectief is.

Handboek Dieren in de Zorg
Ruis, M.A.W. - \ 2014
Ontwikkelcentrum
zorgdieren - dierenwelzijn - beroepsopleiding (hoger) - handboeken - gezondheidszorg - therapy animals - animal welfare - professional education - handbooks - health care
Het Handboek 'Dieren in de zorg' is het eerste Nederlandse handboek over de inzet van dieren in zorgsituaties, waarbij het dier centraal staat. Het is een initiatief van Stichting AAIZOO, en is ontwikkeld door het Ontwikkelcentrum, Hogeschool Van Hall Larenstein en Wageningen UR. Marie-José Enders-Slegers (AAIZOO), Marko Ruis (Wageningen UR Livestock Research/Van Hall Larenstein), Susan Ophorst (Van Hall Larenstein) en Marc Hendriks (Ontwikkelcentrum) vertellen in deze video over dit boek dat gemaakt is voor het hoger beroepsonderwijs.
Eten en drinken bij dementie
Wapenaar, J. ; Groot, C.P.G.M. de - \ 2013
Amsterdam : Reed Business Education - ISBN 9789035235397 - 88
dementie - humane voeding - voeding - voeding en gezondheid - gezondheidszorg - ouderen - dementia - human feeding - nutrition - nutrition and health - health care - elderly
Voor veel mensen met dementie is eten en drinken moeilijk. Goede zorg bij eten en drinken is essentieel om mensen met dementie zo gezond mogelijk te houden en hun kwaliteit van leven hoog te houden. Verzorgenden, verpleegkundigen en voedingsassistenten krijgen met dit boek praktische handvatten om hun cliënten te kunnen ondersteunen. Ze leren met dit boek hoe ze kunnen helpen bij het eten en drinken en hoe ze het thema eten en drinken kunnen gebruiken om de kwaliteit van leven van mensen met dementie te verbeteren.
Neoliberal governance and International medical travel in Malaysia
Ormond, M.E. - \ 2013
Abingdon : Routledge (Routledge Pacific Rim Geographies 9) - ISBN 9780415502382 - 174
sociale geografie - internationale reis - gezondheidszorg - ontwikkelingslanden - maleisië - overheidsbeleid - social geography - international travel - health care - developing countries - malaysia - government policy
International medical travel (IMT), people crossing national borders in the pursuit of healthcare, has become a growing phenomenon. With many of the countries currently being promoted as IMT destinations located in the ‘developing’ world, IMT poses a significant challenge to popular assumptions about who provides and receives care since it inverses and diversifies presumed directionalities of care. This book analyses the development of international medical travel in Malaysia, by looking at the benefits and challenges of providing health care to non-Malaysians. It challenges embedded assumptions about the sources, directions and political value of care. The author situates the Malaysian case study material at the fruitful cross-section of a range of literatures on transnational mobility, hospitality, therapeutic landscapes and medical diplomacy to examine their roles in the construction of national identity. The book thus contributes to wider debates that have emerged around the changing character of global health governance, and is of use to students and scholars of Southeast Asian Studies as well as Politics and Health and Social Care.
Zorgkosten van ongezond gedrag en preventie
Polder, J.J. ; Hoogenveen, R. ; Luijben, G. ; Berg, M. van den; Boshuizen, H.C. ; Slobbe, L. - \ 2012
Bilthoven : Rijksinstituut voor Volksgezondheid en Milieu (Kosten van ziekten notities 2012-2) - 22
gezondheidszorg - voeding en gezondheid - volksgezondheid - gezondheidsgedrag - kosten van de gezondheidszorg - roken - lichamelijke activiteit - preventie - health care - nutrition and health - public health - health behaviour - health care costs - smoking - physical activity - prevention
In deze notitie staan de zorgkosten van ongezond gedrag centraal, en hierbij ligt de nadruk op roken, overgewicht en lichamelijke activiteit. Er wordt niet alleen naar de huidige zorgkosten gekeken, maar ook naar de invloed van ongezond gedrag op de zorgkosten op lange termijn. De berekeningen in deze notitie zijn uitgevoerd met behulp van het RIVM Chronisch Ziekten Model (CZM).
Evaluatie “Gezond met Haver” (IN-062)
PRI, ; PPO Akkerbouw, Groene Ruimte en Vollegrondsgroente, - \ 2010
TransForum
avena sativa - haver - agro-industriële sector - gezondheidsvoedsel - gezondheidszorg - gluten - coeliakie - nieuwe voedingsmiddelen - voeding en gezondheid - oats - agroindustrial sector - health foods - health care - coeliac syndrome - novel foods - nutrition and health
In dit project was het de ambitie om een nieuwe verbinding te creëren tussen de agrosector en gezondheidssector om zo nieuwe producten en nieuwe product-markt te ontwikkelen. Het beoogde resultaat was een haverketen die hoogwaardige producten levert en die daarmee bij kan dragen aan de vermindering van enkele belangrijke maatschappelijke gezondheidsproblemen (coeliakie, obesitas, hart- en vaatziekten, diabetes, kanker). Dit project had tevens moeten leiden tot de ontwikkeling van een glutenvrije keten op basis van haver. Allergie voor gluten (coeliakie) vormt een toenemend gezondheidsprobleem. Haver vormt een goed alternatief voor mensen die allergisch zijn voor gluten.
The Economics of Green Care in Agriculture
Dessein, J. ; Bock, B.B. - \ 2010
Leicestershire : Loughborough University - 94
landbouw bedrijven - economie - patiënten - gezondheidszorg - volksgezondheid - landbouw - europa - zorgboerderijen - sociale zorg - multifunctionele landbouw - farming - economics - patients - health care - public health - agriculture - europe - social care farms - social care - multifunctional agriculture
De kennisinfrastructuur van de Openbare Gezondheidszorg. Vorm en functioneren
Vaandrager, L. ; Driessen Mareeuw, F.A. van den; Naaldenberg, J. ; Klerkx, L.W.A. ; Molleman, G. ; Regt, W. de; Zandvliet, J. - \ 2010
Den Haag : ZonMw - 187
volksgezondheid - gezondheidszorg - gezondheidsbeleid - public health - health care - health policy
Thuis op de zorgboerderij : handreiking kleinschalig wonen voor ouderen met dementie
Roest, A.E. ; Oltmer, K. ; Driest, P. ; Jans, A. - \ 2010
[S.l.] : Taskforce Multifunctionele Landbouw
welzijnsvoorzieningen - gezondheidszorg - ouderen - dementie - zorgboerderijen - multifunctionele landbouw - welfare services - health care - elderly - dementia - social care farms - multifunctional agriculture
Nederland telt momenteel rond de 1.000 zorgboerderijen. Zorgboerderijen verlenen zorg aan mensen met een verstandelijke of lichamelijke beperking, jongeren met ontwikkelingsproblemen, mensen met verslavings- of GGZ-achtergrond en/of mensen met burn-out. Rond de 150 zorgboerderijen richten zich op ouderen met dementie. Deze doelgroep zal in de komende decennia het sterkst in omvang toenemen en daarmee ook de kansen voor de zorgboerderijen op een zorgvraag met een redelijk zekere financiering. De zorgboerderijen gericht op ouderen met dementie bieden vooral dagbesteding. Slechts een handjevol zorgboerderijen biedt intensievere vormen van zorg en ondersteuning, waaronder woonvoorzieningen, aan ouderen die een grote zorgbehoefte hebben en niet meer zelfstandig kunnen wonen. De meeste van deze ouderen hebben een vorm van dementie
Zorg en platteland : inventarisatie van ontwikkelingen
Kranendonk, R.P. ; Driest, P.F. - \ 2009
Wageningen : Alterra (Alterra-rapport 1903) - 51
plattelandsontwikkeling - gezondheidszorg - ziektekostenverzekering - sociale zorg - multifunctionele landbouw - zorgboerderijen - rural development - health care - health insurance - social care - multifunctional agriculture - social care farms
Het rapport beschrijft een quick scan naar ontwikkelingen van zorg op het platteland, uitgesplitst naar initiatieven vanuit de Wet Maatschappelijke Ondersteiuning (WMO), de Algemene Wet Bijzondere Ziektekosten en Zorgverzekeringswet. Daarnaast worden diverse nieuwe ontwikkelingen en initiatieven beschreven waarvoor nog geen beleid of regelingen bestaan. Duidelijk is dat er veel behoefte bestaat aan het creëren van kleinschalige zorgvoorzieningen op het platteland. De groene en witte wereld worden bijeen gebracht, maar er is nog sprake van onbekendheid
Zorgzame voeding : ouderen, voeding en gezondheid : een inventarisatie
Strous, M.B. ; Westeneng, E. - \ 2009
Wageningen : Agrotechnology & Food Sciences Group - 41
ouderenvoeding - ouderen - ondervoeding - gezondheidszorg - huisartsen - voeding en gezondheid - elderly nutrition - elderly - undernutrition - health care - general practitioners - nutrition and health
AFSG en Van Hall Larenstein hebben samen een inventarisatie uitgevoerd gericht op voeding en ouderenzorg. Omdat de ziektedruk bij ouderen toeneemt ligt de focus van deze studie op de rol van voeding in de periode voor, tijdens en na ziekte en operatie. Gedurende het onderzoek is duidelijk geworden dat er in de instellingen al relatief veel aandacht is voor voeding. Maar slechts 7% van de ouderen woont in een instelling, de grootste groep ouderen woont zelfstandig. De grootste verbeterslag is dan ook te halen bij deze ouderen
Regional welfare disparities and regional economic growth in Vietnam
Nguyen Huy Hoang, - \ 2009
Wageningen University. Promotor(en): Wim Heijman, co-promotor(en): Johan van Ophem. - [S.l. : S.n. - ISBN 9789085853190 - 230
rurale welzijnszorg - regionale ontwikkeling - economische groei - gezondheidszorg - volksgezondheid - onderwijs - inkomen - inkomensverdeling - regio's - platteland - vietnam - economische verandering - rural welfare - regional development - economic growth - health care - public health - education - income - income distribution - regions - rural areas - vietnam - economic change
This study had multiple objectives. First, it aimed at examining regional inequality
in several welfare variables, such as health and education during the 1998-2004 period, and
per capita income over time from 1990 to 2006. The first objective of the study was to gain
a better understanding about the magnitude and evolution of regional inequality in health,
education and per capita income. In addition, the study paid attention to the levels and
trends of between- and within-region differences in these welfare variables separately. The
second objective of the study was to explore the relationship between regional income
inequality and regional growth during the 1990-2006 period in order to provide knowledge
about empirical evidence of the relation between regional income inequality and regional
economic growth in Vietnam. The third and final objective of the study was to examine the
regional growth patterns in the country for the growth episode stretching from 1990 to
2006. Also in the third objective of the study, the role of space and spatial autocorrelations
were considered in order to provide a better understanding about the spatial interaction
between regions in Vietnam and its impact on regional economic growth. To attain these
objectives, the study employed various methodological methods in order to measure and
analyze regional inequality in welfare variables, to explore the empirical relationship
between inequality and growth, and to test for growth patterns in the Vietnam economy.
The study was subdivided into eight chapters. Besides the introduction provided in chapter
one, an overview, conclusions, discussion and recommendations given in chapter eight, the
other six chapters, from chapter two to chapter seven, covered all issues relating to
characteristics of reform and welfare in Vietnam, the literature, methodological approach
and empirical analysis.
Economic reforms and changes in welfare in Vietnam were elaborated and
discussed in chapter two. The main focus of this chapter was to discuss the macroeconomic
situation, as well as the implementation of the economic reforms called doi moi,
and its impact on people’s welfare. As discussed in the chapter, before the doi moi, the
welfare system in Vietnam functioned quite well. Most Vietnamese people had equal access
to most welfare services provided by the government, irrespective of religion, ethnicity or
social status. Similar to other communist countries, welfare distribution in Vietnam before
the doi moi was relatively equal, although the quality of the welfare system with respect to
services offered was still questionable in terms of catching up to the international standard.
At the time, most Vietnamese people enjoyed free access to the healthcare system. Pupils
and students got free education at all levels. As a result, the free systems culminated in
good health records attained throughout the country, high enrolment rates and a high rate of
literacy among the Vietnamese people compared with other developing countries with the
same or slightly higher level of development.
The situation and condition of welfare, such as education and health after the doi
moi, were also discussed and compared with the condition of welfare before doi moi to
evaluate the impact of high and relatively high rates of economic growth of 6-9% per
annum on a changing welfare system, by explanatorily analyzing the welfare system, using
Gini coefficients. This showed that regional inequality in the country had generally
changed.
The methodological issue regarding measuring and analyzing regional welfare
inequality was dealt with in chapter three. Apart from discussing the theoretical approach and empirical measurement models, the chapter also provided a short review of the
literature on multidimensional regional inequality. From the various approaches to welfare
inequality measurement and analysis, the present study chose the multidimensional
approach, using Theil’s second index as the inequality measure. The rationale for using
Theil’s second index (measure) and the valuable properties of the Theil’s second index
were also discussed in this chapter. Theil’s second measure satisfies the property of
additive decomposability and is very informative about the status of the distribution of
well-being. Additive decomposability property meant that overall inequality could be
decomposed into within- and between-region inequality, which would be very meaningful
for understanding magnitudes and trends of regional inequality. Theil’s second measure
also satisfied several desirable properties as measuring regional income/welfare inequality,
such as mean independence, population-size independence, and the Pigou-Dalton principle
of transfers. In order to compute Theil’s second measure of inequality, there is a need for
estimating a composite index, based on the aggregate function by Maasoumi, in which the
indicators’ coefficients and their associated weights are to be estimated. To do so, the
chapter also developed the measurement models based on the principal component models
(PCA) and partial common principal component models (PCPC), developed and used by
Flury. These two types of models were discussed in detail in order to help the readers to
comprehend the subsequent empirical parts of the thesis.
The measurement and analysis of regional inequality for two welfare variables,
namely health and education, were given in chapter four and chapter five, respectively.
In chapter four, we proceeded with the measurement and analysis for health
facilities and health status, and also examined spillover effects, for example, that health
facilities in one region would affect people’s health status in the first-order adjacent
province(s). We carried out several tests for spatial dependence among these two subcomponents
of health. The results in chapter four revealed that total regional inequality had
different patterns for healthcare facilities and health status during the 1998-2004 period.
Generally, regional inequality in both the healthcare facilities and health status moderately
decreased in Vietnam over the 1998-2004 period. However, there was a sign of increase
during this stretch of time, as the results found in chapter four showed a slight increase in
inequality in both components of health over the 1998-2002 period, and then it decreased in
the next period.
Empirical findings in chapter four also proved the importance of spillover effects
prevailing in the case of the health component. Healthcare services seemed to be more
equally distributed in the case of contiguity than in the case of non-contiguity, as Theil’s
second measure in the former was lower than that in the latter. This finding indicated that if
we ignored the existence of spillover effects, the regional inequality would be exaggerated.
The tests for spatial dependence among health components were also conducted in
chapter four for several specifications regarding the relationship between health status and
health facilities. The results of the tests confirmed the existence of spatial effects between
the two dimensions of health. The test also proved that the spatial error model was an
appropriate specification for analysis of the relationship between the composite index with
respect to health status and the composite index with respect to health facilities, while the
spatial lagged model was a more appropriate specification to analyze the relationship
between the composite index with respect to health status and the indicators of health
facilities.
Following chapter four, the measurement and analysis of multidimensional regional
inequality for the education component were carried out in chapter five. However, different
from chapter four, contiguity effects were not considered in this chapter, because we argued
that due to mandatory education applied in Vietnam, pupils were not allowed to attend
school in other regions (provinces) than they were registered to live (even though in
practice pupils would seek education in other regions other than the one they lived, but this
phenomenon was not common, so we did not have statistics for analysis). Thus, as a result,
we did not take spatial dependence into consideration.
For regional inequality in education facilities, the research showed that total
inequality, its between-region term and within-region components all go into opposite
directions between the two periods. However, the change in the within-region inequality
was in contrast with the changes in total regional inequality. The between-region
component as the total regional inequality and the between-region component in education
facilities first decreased during the period 1998-2002 and then increased during the period
2002-2004, while the within-region inequality increased during the 1998-2002 period, then
decreased during the 2002-2004 period. As research findings revealed, the distribution of
education facilities among the regions in Vietnam was a bit more unequal over time.
Meanwhile, the change over time of the within-region component of inequality was very
moderate.
For regional inequality in enrolments, our findings showed that the pattern of total
regional inequality and its decomposed terms were the same as all of them increased in the
first period (1998-2002), and declined in the next period (2002-2004). The structural shares
of between-region and within-region inequality in the total inequality told us that in all
three years under study the between-region term made up a larger part in the total
inequality. These implied that the differences in enrolments between regions were more
significant to the total inequality than the differences in enrolments within regions.
The comparative composite index with respect to education facilities and the
composite index with respect to enrolments presented in chapter five revealed that there
was a sharp contrast between the two dimensions of education, as the most-favored regions
with respect to enrolments were those in the lowland areas with least and medium-favored
education facilities. The least-favored regions with respect to the education enrolments
were those in the upland areas, which were very high-favored with respect to education
facilities in terms of the composite index.
Chapter six presented the measurement and analysis of the regional income
inequality, and explored the evolution of income disparities, its decomposed terms as well
as its relationship with economic growth among regions in Vietnam in the period from
1990 to 2006. The findings confirmed that generally the regional income inequality in the
country moderately increased over time. The decomposition of the total inequality revealed
that within-region inequality decreased, while between-region increased over time.
However, the size of within-region income inequality differed among regions in the
country, as within-region Theil’s second inequality measure showed different trends.
The empirical exploration of the relationship between regional inequality and
regional growth found revealed different patterns of the relationship. The estimates from
the panel data regression have found a positive relationship between the rate of economic
growth and the initial level of per capita income in all the cases studied. Meanwhile, using
the pooled OLS technique, we found negative relationships between growth and inequality for all the cases studied: without both controls and regional dummies, with the controls and
no regional dummies, and with both controls and regional dummies.
The test for the validity of the method (either the fixed effects or random effects is
more appropriate and preferred) revealed that the fixed effects method was appropriate and
preferred for the cases: without both the controls and dummies and with controls but no
dummies in the growth model, while the random effects technique was more appropriate
and more preferred for the case with both the controls, regional and time dummies.
Interestingly, estimates by both the fixed effects and random effects methods revealed that
there was both a positive and negative relationship between regional growth rate and initial
level of per capita income.
The empirical results of the relationship between regional inequality and regional
growth show that the estimated relationship between inequality and growth changes when
using different estimation techniques. However, the estimation using panel data regression,
the fixed effects and most cases of random effects methods seem to support the theoretical
argument and empirical findings that there is a positive correlation between growth and
inequality for developing economies like Vietnam’s, while pooled OLS regression yields
the results of a negative relationship between the two variables: inequality and growth.
Examination of the growth patterns or tests (absolute β-convergence test and ADF
panel IPS t-bar test based on unit root test) for convergence in regional income was
conducted in chapter seven. All the tests for convergence were rejected, which meant that
regional income in Vietnam did not converge towards one another. Based on an informal
exploratory data analysis we may conclude that divergence of regional income took place
in Vietnam, given the size of beta and its high statistical significance.
Parallel with the test for the per capita GDP convergence, the chapter did also
attempt to test for the spatial dependence among provinces, in order to explain the growth
pattern of one province in relation with that of others. However, the Moran’s I and both the
LM statistics did not support our prior assumption of the spatial dependence among
provinces in the growth progress.
Lastly, chapter eight provided an overview, the conclusions, discussion and
recommendations based on the entire research conducted in this study. The chapter drew
several key conclusions. First, regarding the regional inequality in health and education, the
key point was that the results from the multidimensional approach to measurement and
analysis were satisfactory, because generally, welfare inequality in Vietnam, according to
the World Bank reports, increased over time, as inequality in income per capita increased.
However, the multidimensional approach found that inequality in education and health
decreased over the period studied. Additionally, the chapter concluded that spillover effects
were important in the case of measuring and analyzing regional inequality for health, and
they should be taken into consideration. For education, analyzing the comparative
composite indices with respect to education facilities and education enrolments revealed
that in some regions these two indices did not coincide, which meant that regions, which
were favored in terms of the composite index with respect to education facilities, were not
the ones that were favored in terms of the composite index with respect to enrolments and
vice versa. This conclusion would be very useful for policymakers in considering the
effective way to invest in improving general education in the country.
Chapter eight also described several limitations of the study, regarding the
approaches used in the study, the number of indicators used, the sources and duration of the data. However, the limitations were not critical, but if we overcame these setbacks, the
results of the study would be more impressive, empirically speaking. In addition, several
recommendations for policy were given in chapter eight, regarding policy on health and
education, and policy on regional development and sustainable development.
Met zorg ondernemen: Bouwstenen voor succesvolle samenwerking tussen ondernemers en langdurige zorg
Mogendorff, K. - \ 2007
Utrecht : Vilans - 51
zorgboerderijen - sociale zorg - langdurige zorg - gezondheidszorg - samenwerking - ondernemerschap - social care farms - social care - long term care - health care - cooperation - entrepreneurship
Het project Samenwerking tussen langdurige zorg en leidinggevenden (in het bedrijfsleven) wil relevante partijen inspireren en stimuleren om meer met elkaar te gaan samenwerken om zo doelstellingen als het vergroten van de maatschappelijke participatie van mensen met een langdurige zorgbehoefte te realiseren.
Netwerkvorming in de landbouwzorgsector
Blom, M. ; Roest, A.E. ; Hassink, J. - \ 2007
Wageningen : Plant Research International (Rapport / Plant Research International 157) - 24
landbouw bedrijven - gezondheidszorg - nederland - zorgboerderijen - sociale zorg - netwerken - farming - health care - netherlands - social care farms - social care - networks
Aan het eind van de negentiger jaren heeft de zorglandbouw een grote vlucht genomen. Er is een hecht netwerk ontstaan. Dat heeft ertoe geleid dat de zorglandbouw nu een goed ontwikkelde, zelfstandige landbouw- en zorgsector is geworden. Dit PRI rapport bevat een overzicht van de ontwikkelingen in de zorglandbouw
Onderzoek naar de inzet van cliënten uit de zorg in het groen bij gemeenten
Oosterbaan, A. ; Blitterswijk, H. van; Niemeijer, C.M. - \ 2006
Wageningen : Alterra (Alterra-rapport 1396) - 35
gezondheid - gezondheidszorg - bosbedrijfsvoering - nederland - sociale zorg - openbaar groen - health - health care - forest management - netherlands - social care - public green areas
In vervolg op een inventariserend onderzoek naar de inzet van cliënten uit de zorg bij bos-, natuur- en landschapsbeheerorganisaties is in 2006 eenzelfde soort onderzoek uitgevoerd bij gemeenten. Hiervoor zijn 300 gemeenten schriftelijk benaderd met een vragenlijst. Bij ongeveer de helft van de gemeenten worden mensen met gezondheids- of andere problemen ingezet bij werkzaamheden in natuur en landschap. Bij de meeste gemeenten gaat het om 1-10 personen gemiddeld per jaar. Een deel van de gemeenten geeft hogere aantallen aan: 30-100. Op basis van deze aantallen zou het in totaal om ca. 3000 mensen per jaar gaan. De belangrijkste groepen zijn: psychiatrische patiënten/ cliënten en (ex-)verslaafden en -gedetineerden. Ze voeren voornamelijk werkzaamheden uit in het groen zoals zagen, opsnoeien, knotten, afval ruimen en vegen.
Farming for Health. Green-care farming across Europe and the United States of America
Hassink, J. ; Dijk, M. van - \ 2006
Dordrecht : Springer (Wageningen UR Frontis series vol. 13) - ISBN 1402045409 - 357
landbouw bedrijven - gezondheidszorg - gezondheidsovertuigingen - zorgboerderijen - sociale zorg - dierverzorging - welzijn - multifunctionele landbouw - farming - health care - health beliefs - social care farms - social care - care of animals - well-being - multifunctional agriculture
The utilization of agricultural farms as a base for promoting human mental and physical health and social well-being is a new promising development. On farms, the animals, the plants, the garden, the forest and the landscape are used in recreational or work-related activities for psychiatric patients, people with learning disabilities, people with a drug history, problem youth, burnt-out and elderly people and social-service clients. If not pure therapy, such activities may have therapeutic value according to extensive experience. The numbers of such multifunctional farms offering Green Care services is increasing rapidly in many countries. The positive experiences seem to be similar in different countries: working on the farm contributes to self-esteem, social skills, rehabilitation, inclusion, responsibility, physical health and sense of purpose. Important recognized qualities of Green Care farms are the space, quietness, useful work, diverse activities, caring activities, the working with plants and animals, and the protective and caring environment of the farmers¿ family and social community. Social farming appears as an evolving, dynamic scenario, which is gaining increasing attention from multiple stakeholders. The first part of this book contains scientific papers dealing with different aspects of Farming for Health. The second part describes the situation in different countries
Gezond werk in het groen; onderzoek naar de inzet van cliënten uit de zorg bij het beheer van bos, natuur en landschap
Oosterbaan, A. ; Blitterswijk, H. van; Vries, S. de - \ 2005
Wageningen : Alterra (Alterra-rapport 1253) - 41
geestelijke gezondheid - geestelijke stoornissen - psychiatrische voorzieningen - natuurbescherming - gezondheidszorg - vegetatiebeheer - bosbouwkundige handelingen - organisaties - druggebruikers - nederland - arbeid (werk) - sociale zorg - mental health - mental disorders - psychiatric services - nature conservation - health care - vegetation management - forestry practices - organizations - drug users - netherlands - labour - social care
In 2005 is een inventariserend onderzoek uitgevoerd naar de inzet van cliënten uit de zorg bij bos-, natuur- en landschapsbeheerorganisaties. In vrijwel alle regio’s van de grote beheerorganisaties worden op de een of andere wijze mensen met gezondheids- of andere problemen ingezet bij werkzaamheden in natuur en landschap. De meeste regio’s geven aantallen van 1-10 per jaar aan, maar bijna een kwart 30-100. Geschat wordt dat de genoemde beheerorganisaties gezamenlijk 1500-2000 mensen met gezondheidsproblemen laten werken in het groen. Hierbij gaat het vrijwel altijd om uitvoerend buitenwerk (bomen zagen, opsnoeien, knotten e.d.). De belangrijkste groepen zijn psychiatrische patiënten, (ex)verslaafden en verstandelijk gehandicapten. Voor de beheerorganisaties spelen ideële overwegingen een belangrijke rol. De begeleiding van de cliënten en ook de financiering van het werk varieert: soms door de natuur-, bos- of landschap¬organisatie, soms door de gezondheidsorganisatie, soms gecombineerd. Veel genoemde factoren, die pleiten voor werken in bos, natuur en landschap zijn het buiten zijn, de buitenlucht, werken in de natuur en fysieke inspanning. Naar de werkelijke effecten is meer onderzoek gewenst
Gender relations, livelihood security and reproductive health among women refugees in Uganda. The case of Sudanese women in Rhino Camp and Kiryandongo refugee settlements
Mulumba, D. - \ 2005
Wageningen University. Promotor(en): Georg Frerks. - Wageningen : s.n. - ISBN 9085043042 - 353
man-vrouwrelaties - vluchtelingen - vrouwen - voortplantingsgedrag - gezondheidszorg - gezondheidsbeleid - gemeenschappen - uganda - afrika - sudan - oorlog - conflict - huishoudens - migranten - gender relations - refugees - women - reproductive behaviour - health care - health policy - war - conflict - households - migrants - communities - sudan - uganda - africa
Check title to add to marked list
<< previous | next >>

Show 20 50 100 records per page

 
Please log in to use this service. Login as Wageningen University & Research user or guest user in upper right hand corner of this page.