Staff Publications

Staff Publications

  • external user (warningwarning)
  • Log in as
  • language uk
  • About

    'Staff publications' is the digital repository of Wageningen University & Research

    'Staff publications' contains references to publications authored by Wageningen University staff from 1976 onward.

    Publications authored by the staff of the Research Institutes are available from 1995 onwards.

    Full text documents are added when available. The database is updated daily and currently holds about 240,000 items, of which 72,000 in open access.

    We have a manual that explains all the features 

    Records 1 - 20 / 91

    • help
    • print

      Print search results

    • export

      Export search results

    Check title to add to marked list
    Data presented in the paper "Are all patterns created equal? Cooperation is more likely in spatially simple habitats"
    Bertolini, Camilla ; Hlebowicz, Kasper ; Schlichta, Flavia ; Capelle, Jacob J. ; Koppel, Johan van de; Bouma, Tjeerd J. - \ 2020
    NIOZ Royal Institute for Sea Research
    NCE - aggregation - behaviour - mussel beds - predation risk - self-organisation
    experiments to understand effects of predator cue on aggregation behaviour and reciprocal attachment of mussels
    Onderzoek naar de groei van mosselen op percelen : Computermodel in ontwikkeling
    Capelle, J. ; Wijsman, J.W.M. - \ 2020
    Visserijnieuws (2020). - ISSN 1380-5061 - p. 22 - 23.
    Wageningen Marine Research heeft een computermodel ontwikkeld dat de groei van mosselen in de Oosterschelde simuleert op basis van de aanwezige hoeveelheid voedsel in het water en de watertemperatuur. Wat kunnen de mosselkwekers daarmee? Jacob Capelle en Jeroen Wijsman van WMR geven uitleg.
    Promoting self‐facilitating feedback processes in coastal ecosystem engineers to increase restoration success: testing engineering measures
    Schotanus, Jildou ; Walles, Brenda ; Capelle, Jacob J. ; Belzen, Jim Van; De Koppel, Johan Van; Bouma, Tjeerd J. - \ 2020
    Journal of Applied Ecology (2020). - ISSN 0021-8901
    Coastal ecosystem engineers often depend on self‐facilitating feedbacks to ameliorate environmental stress. This makes the restoration of such coastal ecosystem engineers difficult. We question if we can increase transplantation success in highly dynamic coastal areas by engineering measures that promote the development of self‐facilitating feedback processes.
    Intertidal blue mussels Mytilus edulis are a typical example of ecosystem engineers that are difficult to restore. A lack of self‐facilitating feedbacks at low densities limits establishment success when young mussels are transplanted on dynamic mudflats.
    In a large field experiment, we investigated the possibility of increasing transplantation success by stimulating the formation of an aggregated spatial configuration in mussels, thereby reducing hydrologically induced dislodgment and the risks of predation. For this, we applied engineering measures in the form of fences that trapped wave dislodged mussels.
    Mussel loss rates were significantly lower when mussels were placed between both artificial fences, and in high densities (4.2 kg/m2) compared with mussels placed in areas without fences and in low densities (2.1 kg/m2). The fences induced the formation of a banded pattern with high local mussel densities, which locally reduced predation.
    Synthesis and applications. Our results underline the importance of actively promoting the development of self‐facilitating processes, such as aggregation into patterns, in restoration projects of ecosystem engineers. In particular, the current study shows that engineering measures can help to initiate these kinds of self‐facilitating interactions, especially in highly dynamic areas.
    Restoring mussel beds in highly dynamic environments by lowering environmental stressors
    Schotanus, Jildou ; Capelle, Jacob J. ; Paree, Edwin ; Fivash, Gregory S. ; De Koppel, Johan Van; Bouma, Tjeerd J. - \ 2020
    Restoration Ecology (2020). - ISSN 1061-2971
    Restoration of coastal ecosystem engineers that trap sediment and dampen waves has proven to be difficult, especially in the wave‐exposed and eroding areas where they are needed the most. Environmental stressors, such as hydrodynamic stress and predation, can only be overcome if transplanted organisms are able to establish self‐facilitating feedbacks. We investigate if the artificial lowering of multiple environmental stressors can be used to give transplanted juveniles the opportunity to form a self‐sustainable system and thereby increase their long‐term survival on wave‐exposed and eroding shores. We designed a large field experiment using juvenile mussels (Mytilus edulis ) as model species on a wave‐exposed tidal flat in the Oosterschelde estuary (the Netherlands). We tested if the environmental stress caused by a high predation pressure and wave‐driven dislodgement could be reduced by a combination of artificial structures such as fences (to exclude predatory crabs), attachment substrates (such as coir‐net or oyster shells) and breakwaters. Despite a low overall mussel survival (29%), we found that under strong hydrodynamic conditions, experimental fences and attachment substrates increased the retention of transplanted mussel seed. However, modification of local hydrodynamic conditions using breakwaters did not improve mussel coverage preservation. Overall, this study highlights the potential of using techniques that lower multiple environmental stressors to create a window of opportunity for establishment in highly dynamic ecosystems.
    Understanding scales of density-dependence to improve the use of resources in benthic mussel aquaculture
    Bertolini, C. ; Capelle, J. ; Veld, J.W.D. Ter; De Koppel, J. Van; Bouma, T.J. - \ 2020
    Aquaculture 528 (2020). - ISSN 0044-8486
    bottom culture - hydrodynamic - Mytilus edulis - patches - spatial patterning
    Shellfish aquaculture is considered a sustainable way to help meet rising protein demands worldwide. In shallow coastal dynamic ecosystems mussels can be cultivated directly on the seabed, however this method has a low return as mussels exposed to natural environments risk dislodgment, high predation rates, sedimentation and competition. The formation of spatial patterns in natural mussel beds, that result in ‘organized patchiness’, is thought to be an adaptive mechanism to reduce population losses. The driver and effects of this patterning need to be disentangled at multiple spatial scales in which patterns are observed. With a field experiment we aimed to understand how small-scale density (actual cover) and patterning (perimeter: area ratio of clumps and number of mussel layers) can be altered by manipulating large scale density (re-laying biomass), that farmers could control during seeding activity. Within this study we considered the interplay between environmental conditions (manipulating flow rate with the use of large mesh cages) and density for pattern development and persistence, and the repercussions of this on mussel productivity (growth and condition). We further investigated local scale processes, such as the role of within-clump biological activity (biodeposition), that may be a predictor for the larger scale observations of losses and persistence relative to density. We found that manipulating density by controlling seeding biomass from boats is not an accurate predictor of actual seabed density and resulting patterning. The growth and condition of the mussels was only influenced by local scale effects, resulting in high ‘within clumps’ variation. Aiming for an intermediate density to avoid both excessive fragmentation and excessive layering may be viewed as an optimal strategy to maximise returns, but we encourage the incorporation of the hierarchy of multiple scales of density in future studies of patterning that will allow the inclusion of these effects in a model of growth and productivity.
    Bestandsopname van mosselen op mosselkweekpercelen in de Waddenzee in december 2019
    Capelle, Jakob J. ; Stralen, Marnix R. van - \ 2020
    Yerseke : Wageningen Marine Research (Wageningen Marine Research rapport C017/20) - 26
    Een van de uitgangspunten bij de mosselzaadvisserij is dat de omvang van het mosselbestand in de Waddenzee en daarmee het voedselaanbod voor vogels niet minder is dan in een situatie waar niet wordt gekweekt en gevist. Dat betekent dat in het najaar een zekere hoeveelheid mosselen op de kweekpercelen in de Waddenzee aanwezig dient te zijn. In 2019 (peildatum 1 december) is deze hoeveelheid vastgesteld op 31,8 miljoen kg netto versgewicht. Na de voorjaarsvisserij wordt met een bestandsopname een schatting gemaakt van het bestand op de kweekpercelen (de zogenaamde ‘starthoeveelheid’) en wordt vervolgens bijgehouden hoeveel mosselen afgevoerd worden en hoeveel mosselen erbij komen. Een tweede bestandsopname is bedoeld om te kunnen valideren of de eerder genoemde hoeveelheid mosselen aan het begin van de winter inderdaad op de percelen aanwezig is. Voorliggende rapportage betreft de bestandsopname van mosselen op percelen in de Waddenzee in december 2019, om te valideren of het bestand van 31,8 miljoen kg op 1 december 2019 op de percelen aanwezig was. Hiertoe zijn in de Waddenzee alle kweekpercelen of delen van kweekpercelen waar mosselen verwacht worden eind november en begin december 2019 bemonsterd. Het totale bestand op de percelen in december 2019 is hiermee geschat op 89,7 miljoen kg versgewicht. Op basis van deze schatting kan geconcludeerd worden dat de benodigde minimale hoeveelheid mosselen op 1 december 2019 ruimschoots op de percelen aanwezig was.
    Invang van mosselzaad in MZI’s : Resultaten 2019
    Capelle, Jakob ; Stralen, Marnix van - \ 2020
    Yerseke : Wageningen Marine Research (Wageningen Marine Research rapport C027/20) - 27
    Voorliggend technisch rapport behandelt de resultaten van de oogst van mosselzaad in 2019 met de zogenaamde MosselZaadinvangsInstalaties (MZI’s) in de Oosterschelde, Voordelta en Waddenzee met als doel: • Inzicht te geven in de oogstresultaten in relatie tot de afspraken in het mosselconvenant. • Inzicht te geven in de geschiktheid van locaties voor MZI’s en de daarbij gebruikte invangsystemen. Dit rapport is opgesteld in opdracht van de PO Mosselcultuur. In 2019 is in de Nederlandse wateren in totaal 19,2 miljoen kg (192 duizend mosselton) mosselzaad geoogst van de MZI’s. Het merendeel hiervan, 16,5 miljoen kg, is ingevangen in de Waddenzee, waarvan 15,03 miljoen kg door transitiebedrijven en 1,43 miljoen kg door de voormalige experimenteerbedrijven. In de Oosterschelde is in 2019 2,0 miljoen kg en in de Voordelta 0,7 miljoen kg mosselzaad geoogst. Binnen het mosselconvenant is afgesproken de bodemzaadvisserij stapsgewijs af te bouwen. Deze afbouw gebeurt in een tempo waarin alternatieve bronnen voor mosselzaad als uitgangsmateriaal voor de kweek kunnen worden ontwikkeld en een rendabele kweek mogelijk blijft. MZI’s zijn daarvoor nu het belangrijkste alternatief. Inmiddels zijn twee stappen gezet. Per stap is afgesproken dat er per jaar een vangstverlies van 5,5 miljoen kg mosselzaad gecompenseerd moet worden. Met de tweede stap dient daarom 11 miljoen kg mosselzaad vanuit MZI’s in de Waddenzee beschikbaar te zijn. Met daaraan toegevoegd de nog te formaliseren derde sluitingsstap in de transitie dient 14,0 Miljoen kg MZI-zaad in de Waddenzee beschikbaar te zijn. Met de productie van 15,0 miljoen kg mosselzaad door transitiebedrijven in 2019 is hierin voorzien. De hoeveelheid ingehangen MZI-substraat was ongeveer gelijk met 2018, maar de oogst was in kwantitatieve zin 7,5% lager dan in 2018. De gegevens laten zien dat in 2019 in de Waddenzee minder mosselbiomassa per meter touw-substraat geoogst is dan in 2018 (respectievelijk 2,9 kg/m vs. 3,8 kg/m), terwijl de oogst per vierkante meter net-substraat in 2019 juist beter was dan in 2018 (respectievelijk 42,8 kg/m2 vs. 31,6 kg/m2). Onderliggende gegevens laten zien dat vooral het relatief slechte resultaat op locatie Zuidmeep debet is aan het verschil tussen 2019 en 2018.
    Effects of stocking density and immersion time on the performance of oysters in intertidal off-bottom culture
    Capelle, Jacob J. ; Hartog, Eva ; Creemers, Jorik ; Heringa, Jouke ; Kamermans, Pauline - \ 2020
    Aquaculture International 28 (2020). - ISSN 0967-6120 - p. 249 - 264.
    Magallana gigas - Crassostrea gigas - Split-plot design - Density dependent - Trestle culture - Shellfish culture
    Intertidal culture in meshed bags on trestles is worldwide the most established culture method for oysters. Culturists can affect oyster performance by adjusting stocking density and immersion time, and it can be expected that these factors are not independent. The combined effect of stocking density and immersion time on survival, growth and condition of oysters was investigated on a culture site, where oysters are usually stocked at 8 kg bag−1. Half-grown
    oysters were stocked in three biomass densities: 4, 8 and 12 kg bag−1, nested within three immersion times (87%, 76% and 73% of tidal cycle). Chlorophyll-a concentration peaked in summer (~ 3–10 μg l−1) and was low in autumn (~ 1 μg l−1), and high chlorophyll-a levels coincided with oyster spawning period. Survival was not affected by density or immersion time. Shell growth per oyster and biomass production per bag were density dependent—higher at 4 than at 12 kg bag−1—but neither were different from 8 kg bag−1. Growth rates were
    negativity related with immersion over the spawning period but showed a (non-significant) positive trend over other periods. At harvest, condition per oyster decreased with stocking density and increased with immersion. There was no interaction between density and immersion. Treatments had a more pronounced effect on meat content than on biomass production. Hence, oysters might be kept at higher stocking densities to increase biomass production during most of the growth cycle but restocked in lower densities, with longer immersion times
    prior to harvest to maximize meat content at harvest.
    Data presented in the paper: “Mussel seed is highly plastic to settling conditions: the influence of waves vs. tidal emergence”
    Schotanus, J. ; Capelle, J. ; Leuchter, L. ; Koppel, J. van de; Bouma, T.J. - \ 2019
    HZ University of Applied Sciences
    Phenotypic plasticity - intertidal hydrodynamic conditions - phenotypic adjustment - transplantation
    This dataset contains the experimental data presented in the paper “Mussel seed is highly plastic to settling conditions: the influence of waves vs. tidal emergence”. The dataset contains morphological and behavioral parameters of mussels subjected to different hydrodynamic conditions in a mesocosm experiment. This study tested i) to what extent are mussel-seed coming from collectors in the water column still capable of adjusting their phenotype, and ii) is exposure to air or wave action more important as a driver of phenotypic adjustments for mussels living in intertidal conditions?
    Mosselzaad gedijt op gruizige grond : Wageningen Marine Research Regiocentrum Yerseke
    Capelle, J. - \ 2019
    Visserijnieuws (2019). - ISSN 1380-5061
    Neoplasie in schelpdieren : Wat weten we? Een korte Q&A
    Jansen, H.M. ; Capelle, J. ; Engelsma, M.Y. - \ 2019
    IJmuiden : Wageningen Marine Research - 3 p.
    De afgelopen tijd zijn verschillende (buiten-landse) publicaties verschenen die het voorkomen en de verspreiding van neoplasie in schelpdieren beschrijven. Neoplasie isabnormale celgroei (kanker)en staat daarmee snel in de belang-stelling. De vraag is dan ook of we ons in Neder-land zorgen moeten maken?DezeQ&A factsheet heeft als doel een kort over-zicht te geven van wat neoplasie is, wat bekend is over het voorkomen van neoplasie in schelpdieren in de Nederlandse wateren, en of schadelijke ef-fecten te verwachten zijn voor overleving van schelpdieren en/of voor de volksgezondheid. Hierbij ligt de focus op neoplasie in mosselen.Uit deze gegevens blijkt dat neoplasie een ver-schijnsel is dat wereldwijd in veel schelpdieren voorkomt. In Nederland is het incidenteel waarge-nomen. Recentemosselsterftein Frankrijk geeft aandat gerichte metingennaar het voorkomen van neoplasiein mosselen uit Nederlandse wate-renaan te bevelen zijn.
    Data presented in the paper "Timing it right: Non-consumptive effects on prey recruitment magnify overtime"
    Bertolini, C. ; Capelle, Jacob ; Timmermans, K. ; Bouma, T.J. ; Koppel, J. van de; Derksen, G.C.H. - \ 2019
    NIOZ Royal Institute for Sea Research
    Asterias rubens - Benthic ecology - Indirect interactions - Mytilus edulis - Population dynamics - Predator-prey
    This study aimed to quantify the impact of starfish presence on recruitment of mussel larvae. This was done with two trials ("Experiment column") by deploying spat collectors in meshed cages (cage column) (on multiple chains (Chain column)) with and without starfish Asterias rubens (Treatment column). Collectors were taken out weekly. Settled mussels (Count column) and other organisms (Amphipods, Polychaete, Other and Total column) were counted for each collector. Mussel spat was also measured (Length and Area columns)
    Are all patterns created equal? Cooperation is more likely in spatially simple habitats
    Bertolini, Camilla ; Hlebowicz, Kasper ; Schlichta, Flavia ; Capelle, Jacob J. ; Koppel, Johan van de; Bouma, Tjeerd J. - \ 2019
    Marine Ecology 40 (2019)6. - ISSN 0173-9565 - 10 p.
    aggregation - behaviour - musselbeds - NCE - predation risk - self-organisation
    Cooperative behaviours, such as aggregation with neighbouring conspecifics, canenhance resilience in habitats where risks (i.e. predation, physical disturbances) are high, exerting positive feedback loops to maintain a healthy population. At the same time, cooperation behaviours can involve some extra energy expenditures and in‐ creasing resource competition. For sessile reefs, like mussels, simulation models predict increased cooperation under increasing levels of environmental stress. Predation risk is viewed as a behaviour‐modifying stressor, but its role on cooperation mechanisms, such as likelihood of reciprocity, has not yet been empirically tested. This study harnesses this framework to understand how cooperation changes under different perceived levels of predation risk, using mussel beds as model of a complex“self‐organised” system. Hence, we assessed the context dependency of cooperation response in different “landscapes of fear,” created by changes in predator cues, sub‐ stratum availability and body size. Our experiments demonstrated that i) cooperation in a mussel bed system increases when predator cues are present, but that this relationship was found to be both, ii) strongly context‐dependent, particularly upon substratum availability and iii) size‐dependent. That is, while cooperation is in general greater for larger individuals, the response to risk results in greater cooperation when alternative attachment substratum is absent, meaning that simpler landscapes may be perceived as riskier. The context dependency of structural complexity is also an essential finding to consider in a changing world where habitats are losing complexity and cooperative strategies should be maximised.
    Mussel seed is highly plastic to settling conditions: the influence of waves versus tidal emergence
    Schotanus, J. ; Capelle, J. ; Leuchter, L. ; Koppel, J. van de; Bouma, T.J. - \ 2019
    Marine Ecology Progress Series 624 (2019). - ISSN 0171-8630 - p. 77 - 87.
    Phenotypic plasticity - Phenotypic adjustment - Intertidal hydrodynamic conditions - Transplantation
    Phenotypic plasticity is important for organisms to adjust to a new environment.
    Therefore, the transplantation success of an organism to a new environment can be increased with knowledge of its capacity for phenotypic plasticity in different life stages, and the phenotypic adjustments it needs to make in specific environmental situations. Both the capacity for phenotypic plasticity and the necessary phenotypic adjustments for transplantation were tested in a mesocosm experiment using blue mussels Mytilus edulis as a model organism. This study tested (1) to what extent mussel seed coming from collectors in the water column are still capable of adjusting their phenotype, and (2) whether exposure to air or wave action is more important as a driver of phenotypic adjustments for mussels living in intertidal conditions. We found that mussel
    seed had a high capacity for phenotypic plasticity, and were capable of adjusting their morphology to accommodate different intertidal hydrodynamic conditions. Exposure to air influenced the shell shape, condition, byssal attachment strength and aggregation behaviour, but exposure to waves played the most important role in determining the phenotype of mussels. Wave-exposed
    mussels grew bigger, rounder, had thicker shells and a stronger byssal attachment strength than mussels exposed to either calm tidal or calm submerged environments. This knowledge is important for selecting a suitable source population and transplantation location.
    Putting self‐organization to the test: labyrinthine patterns as optimal solution for persistence
    Bertolini, Camilla ; Cornelissen, Brenda ; Capelle, Jacob ; De Koppel, Johan Van; Bouma, Tjeerd J. - \ 2019
    Oikos 128 (2019)12. - ISSN 0030-1299 - p. 1805 - 1815.
    benthic dynamics - density-dependent - facilitation - habitat complexity - mussel beds - Self-organization
    Spatial patterns formed through the process of self-organization are found in nature across a variety of ecosystems. Pattern formation may reduce the costs of competition while maximizing the benefits of group living, and thus promote ecosystem persistence. This leads to the prediction that self-organizing to obtain locally intermediate densities will be the optimal solution to balance costs and benefits. However, despite much evidence documenting pattern formation in natural ecosystems, there is limited empirical evidence of how these patterns both influence and are influenced by tradeoffs between costs and benefits. Using mussels as a model system, we coupled field observations in mussel-culture plots with manipulative laboratory experiments to address the following hypotheses: 1) labyrinthine spatial patterns, characteristically found at intermediate to high patch densities, are the most persistent over time; this
    is because labyrinthine patterns 2) result in adequately heavy patches that can maximize resistance to dislodgement while 3) increasing water turbulence with spacing, which will maximize food delivery processes. In the field, we observed that labyrinthine ‘stripes’ patterns are indeed the most persistent over time, confirming our first hypothesis. Furthermore, with laboratory experiments, we found the ‘stripes’ pattern to be highly resistant to dislodgement, confirming the second hypothesis. Finally, with regards to the third hypothesis, we found positive effects of this pattern on local turbulence. These results suggest that the mechanisms of intraspecific facilitation not only depend on initial organism densities, but may also be influenced by spatial patterning. We hence recommend taking into account spatial patterns to maximize productivity
    and persistence in shellfish-cultivation practices and to increase the restoration success of ecosystems with self-organizing properties.
    Bestandsopname van mosselen op mosselkweekpercelen in de Waddenzee in juni-juli 2019
    Capelle, Jakob ; Stralen, Marnix van - \ 2019
    Yerseke : Wageningen Marine Research (Wageningen Marine Research rapport C079/19) - 22
    Een van de uitgangspunten bij de mosselzaadvisserij is dat de omvang van het mosselbestand in de Waddenzee en daarmee het voedselaanbod voor vogels niet minder is dan in een situatie dat er niet wordt gekweekt en gevist. Dat betekent dat in het najaar een zekere hoeveelheid mosselen op de kweekpercelen in de Waddenzee aanwezig dient te zijn. Na de voorjaarsvisserij wordt met een bestandsopname een schatting gemaakt van het bestand op de kweekpercelen (de zogenaamde ‘starthoeveelheid’) en wordt vervolgens bijgehouden hoeveel mosselen afgevoerd worden en hoeveel mosselen erbij komen. Een tweede bestandsopname is bedoeld om te kunnen valideren of de eerder genoemde hoeveelheid mosselen aan het begin van de winter inderdaad op de percelen aanwezig is. In voorliggende rapportage wordt de bestandsopname op de percelen na de voorjaarszaadvisserij van 2019 gerapporteerd. Hiertoe zijn alle kweekpercelen in de Waddenzee waar mosselen verwacht worden in juni-juli 2019 bemonsterd. Het totale bestand op de percelen na de voorjaarsvisserij 2019 is geschat op 94,1 miljoen kg netto en 144,8 miljoen kg bruto. Het totale bestand is hiermee hoger dan gemiddeld in het voorjaar (sinds het begin van de metingen in 2013).
    Passende Beoordeling mosselzaadvisserij zuidwestelijke Delta 2019 - 2022
    Capelle, Jacob J. - \ 2019
    Yerseke : Wageningen Marine Research (Wageningen Marine Research rapport C020/19) - 48
    Voorliggende Passende Beoordeling (PB) heeft betrekking op mosselzaadvisserij in de Deltawateren voor de periode (2019-2022) en bestrijkt de Natura 2000 gebieden Oosterschelde (118), Westerschelde (122), Vlakte van de Raan (163) en Voordelta (113). Mosselzaadvisserij in deze gebieden vindt, zeker in vergelijk met de Waddenzee, maar sporadisch plaats. In verband met het vaak weer snel verdwijnen van de ontstane mosselzaadbanken als gevolg van predatie en/of stormen heeft Producenten Organisatie van de Nederlandse Mosselcultuur er belang bij om bij bevisbare bestanden mosselzaad in de Deltawateren zo spoedig mogelijk met de visserij te kunnen starten. Om reden daarvan vraagt de PO een vergunning aan in de vorm van een meerjarige raamvergunning op grond waarvan bij een eventuele visserij snel kan worden gestart met vissen. De vergunning wordt aangevraagd voor de periode 2018-2022. Omdat negatieve effecten op voorhand niet uitgesloten kunnen worden, dient voor een vergunningaanvraag een Passende Beoordeling (PB) te worden opgesteld. In voorliggend document wordt hierin voorzien. Onderwerp van de PB is a) de vraag wat effecten (kunnen) zijn van de activiteit op de natuurlijke kenmerken van het gebied zoals deze verwoord zijn in de aanwijzingsbesluiten voor deze gebieden en de daarin geformuleerdeinstandhoudingsdoelstellingen en b) in hoeverre deze effecten als een aantasting van de wezenlijke kenmerken en waarden van het gebied kunnen worden gezien. Het is bij voorbaat niet te voorspellen wanneer, waar en op welke schaal er in de Deltawateren mosselzaadbanken gevonden zullen worden die voor een eventuele visserij in aanmerking komen. Hierop wordt geanticipeerd door het formuleren van algemene voorwaarden waaraan de mosselzaadvisserij moet voldoen, om te garanderen dat deze niet leidt tot aantasting van de wezenlijke kenmerken en waarden van de betreffende N2000 gebieden. In het eerste deel van de PB worden mogelijke effecten van mosselzaadvisserij op de relevante natuurwaarden geïdentificeerd, waarna voor deze effecten is geanalyseerd of dit het realiseren van de instandhoudingsdoelstellingen in de weg zou kunnen staan. Uit de analyse wordt geconcludeerd dat met inachtneming van de eveneens in deze PB geformuleerde algemene voorwaarden waaraan de visserij moet voldoen ten aanzien van de relevante habitats, habitatsoorten en vogelsoorten, als significant te beoordelen negatieve effecten als gevolg van de voorgenomen activiteit redelijkerwijs zijn uit te sluiten. Dit geldt zowel voor de Natura 2000-instandhoudingdoelen van habitattypen en soorten als voor aan de orde zijnde verbeteropgaven.
    Invang van mosselzaad in MZI’s : Resultaten 2018
    Capelle, Jacob ; Stralen, Marnix van - \ 2019
    Yerseke : Wageningen Marine Research (Wageningen Marine Research rapport C057/19) - 27
    Voorliggend technisch rapport behandelt de resultaten van de oogst van mosselzaad van de zogenaamde Mosselzaadinvangsinstalaties (MZI’s) in de Oosterschelde, Voordelta en Waddenzee in 2018 met als doel: Inzicht te geven in de oogstresultaten in relatie tot de afspraken in het mosselconvenant. Inzicht te geven in de geschiktheid van locaties voor MZI’s en de daarbij gebruikte invangsystemen. Dit rapport is opgesteld in opdracht van de PO Mosselcultuur. In 2018 is in de Nederlandse wateren totaal 20,7 miljoen kg (207 duizend mosselton) mosselzaad geoogst van de MZI’s. Het merendeel hiervan, 18,5 miljoen kg (waarvan 17,5 Mkg door transitiebedrijven en 1,0 Mkg door experimenteerbedrijven) is ingevangen in de Waddenzee. In de Oosterschelde is 1,8 miljoen kg en in de Voordelta 0,4 miljoen kg mosselzaad geoogst. Binnen het mosselconvenant is afgesproken de bodemzaadvisserij stapsgewijs af te bouwen in een tempo waarin alternatieve bronnen van mosselzaad productie/vangst kunnen worden ontwikkeld waarmee een rendabele kweek mogelijk blijft. Inmiddels zijn twee stappen gezet en de derde stap is gepland voor 2019. Voor de eerste twee stappen dient respectievelijk 11 Mkg en 14 Mkg mosselzaad beschikbaar te zijn uit MZI’s Met de productie van 18 Mkg mosselzaad in alleen al de Waddenzee kan hierin ruimschoots worden voorzien. Er is totaal 29% meer mosselzaad ingevangen dan in 2017 en 5% meer dan in 2015 (het jaar met de hoogste productie voorafgaand aan 2018). Er is zowel in de Zeeuwse Delta als in de Waddenzee meer substraat in het water gehangen dan in voorgaande jaren. In combinatie met over het algemeen goede oogstresultaten heeft dit geleidt tot een goede oogst in 2018. Uitzonderingen zijn (relatief aan voorgaande jaren) het Malzwin, de Zuidwal, Neeltje Jans en de Voordelta. De oorzaak hiervoor is te vinden in de tegenvallende oogst aan de nettensystemen op deze locaties. Daar staat tegenover dat de oogst per meter touw hoger was dan in voorgaande jaren.
    Perceelgebruik en kweekrendement mosselkweek in de Waddenzee : Helpdeskvraag KD-2019-015
    Capelle, Jacob J. ; Wijsman, Jeoren W.M. - \ 2019
    Yerseke : Wageningen Marine Research (Wageningen Marine Research rapport C035/19) - 26
    Bestandsopname van mosselen op mosselkweekpercelen in de Waddenzee in december 2018
    Capelle, Jacob J. ; Stralen, Marnix R. van - \ 2019
    Yerseke : Wageningen Marine Research (Wageningen Marine Research rapport C041/19) - 26
    Een van de uitgangspunten bij de mosselzaadvisserij is dat de omvang van het mosselbestand in de Waddenzee en daarmee het voedselaanbod voor vogels niet minder is dan in een situatie waar niet wordt gekweekt en gevist. Dat betekent dat in het najaar een zekere hoeveelheid mosselen op de kweekpercelen in de Waddenzee aanwezig dient te zijn. Voor 2018 (peildatum 1 december) is deze hoeveelheid vastgesteld op 13,8 Miljoen kg netto versgewicht. Na de voorjaarsvisserij wordt met een bestandsopname een schatting gemaakt van het bestand op de kweekpercelen (de zogenaamde ‘starthoeveelheid’) en wordt vervolgens bijgehouden hoeveel mosselen afgevoerd worden en hoeveel mosselen erbij komen. Een tweede bestandsopname is bedoeld om te kunnen valideren of de eerder genoemde hoeveelheid mosselen aan het begin van de winter inderdaad op de percelen aanwezig is. Voorliggende rapportage betreft de bestandsopname van mosselen op percelen in de Waddenzee in december 2018, ter validatie van de voornoemde starthoeveelheid. Hiertoe zijn in de Waddenzee alle kweekpercelen of delen van kweekpercelen waar mosselen verwacht worden in december 2018 bemonsterd. Het totale bestand op de percelen in december 2018 is hiermee geschat op 91,5 miljoen kg versgewicht. Op basis van deze schatting kan geconcludeerd worden dat de benodigde minimale hoeveelheid mosselen op 1 december 2018 ruimschoots op de percelen aanwezig was.
    Check title to add to marked list
    << previous | next >>

    Show 20 50 100 records per page

     
    Please log in to use this service. Login as Wageningen University & Research user or guest user in upper right hand corner of this page.