Honingprijzen.
De opgave der honingprijzen in de verschillende deelen van ons land, in no. 10 van het Maandschrift, was mij en zeker ook velen mijner collega's zeer welkom. Immers, het is een soort van troost, hoewel een schrale - te weten dat vakgenooten in andere streken in hetzelfde geval verkeeren als wij; dat men daar ook tobt met den verkoop van z'n edel bijenproduct. En zeer begrijpelijk de verzuchting van Haaksbergen: „dan maar een minder goed honingjaar bij betere prijzen".
Zeer juist ook, die van Lonneker-Enschedé: „omdat wij nog niet voldoende met gezamenlijken verkoop op de hoogte zijn, kwamen de opkoopers en gingen met den buit strijken, die den ijmkers toekwam".
Zoo is het daar en zoo gaat het jammer genoeg bijna overal!
Een heel jaar lang heeft men met z'n bijen getobt, steken opgeloopen in menigte, men heeft moeite noch kosten gespaard; eindelijk, daar komt een goed gewin ons beloonen
en schadeloos stellen voor zooveel werk en ...... de grootste winst aan den honing, die rechtens den zwoegenden ijmker toekwam, verdwijnt in de zakken van handelaars en koekfabrikanten!!! Inderdaad diep treurig.
Er is een leemte in onzen honinghandel, of liever er bestaat geen eigenlijken honinghandel. Ieder verkoopt bijna op eigen houtje. Dat men dien toestand algemeen ongewenscht vindt, blijkt vooral dit jaar uit de talrijke pogingen in verschillende streken om nieuwe bijen- en honingmarkten op te richten. Aanvankelijk met zeer weinig succes, wat bij zulke proeven ontmoedigend werkt. De meeste nieuwe honingmarkten waren een mislukking; 't lag bijna voor de hand met den enormen overvloed van dit jaar.
En toch, zoolang de buitenlandsche kunst- en natuurhoning hier niet met hooger invoerrecht wordt belast en onze markt blijft bederven, zoolang - het is te voorzien - zullen wij sukkelen met onzen honingverkoop.
Coöperatie, flinke samenwerking, zou zeker bijna overal nog veel kunnen verbeteren. De enkele coöperatieve zeemerijen, hier en daar bestaande, werken over 't algemeen vrij goed. Echter ook deze staan te veel nog alleen, te veel op zich zelf. Er moesten er zijn in elke afdeeling met algemeene federatieve voeling en samenwerking in prijsbepaling etc.
Plannen voor 't daarstellen van coöperatieve zeemerijen etc. werden reeds zoo dikwijls voorgesteld en kwamen onder meer, vrij goed uitgewerkt, voor in no. 11 van den achtsten en in no. 2 van den negenden jaargang van dit Maandschrift.
Helaas! 't bleef bij plannen, zonder uitvoering en in afzienbaren tijd is bijna nog geen uitvoering in deze te verwachten, tenzij ...... de provinciale Boerenbonden zich
de zaak aantrekken, zooals ook de afdeeling Heerlen wenscht.
IJmkers-boerenbonders, werkt in deze richting! De provinciale Boerenbonden, wier organisatie en werkkracht zóó groot is en machtig, konden ook den honinghandel gewis tot meerderen bloei opvoeren. Of, mits men slechts ernstig wilde, waarom zou niet kunnen met honing, wat wel kon met boter? De vroegere boterverkoop in N.-Brabant en ook elders was meer primitief dan de tegenwoordige honingverkoop ......
Op één punt kon door alle ijmkers zeer gemakkelijk verbetering worden aangebracht.
Men houde toch algemeen op met die verderfelijke gewoonte van sommigen, om bij de eerste gelegenheid met z'n honing te koop te loopen; z'n honing te grabbelen te gooien!
Hoe gaat het b.v. in de honingrijke „Meijerij" van Noord-Brabant? Einde Augustus, begin September, zoodra men ziet, dat men wat honing heeft, begint de stormloop naar de opkoopers.
Mijnheer, kun je m'n honing niet gebruiken? Voor 'n beetje hoor!
En de meneeren, fluks samen overleggend, zijn wel zóó leep, dat ze slechts 'n bagatel bieden. Van die hardloopers krijgen ze den honing immers toch tot elken prijs!
Zoo werden te 's Bosch de eerste partijtjes begin September geleverd à 14 cent, zegge veertien heele centen per pond prima honing, te leveren nota bene in de korven, zoodat de kooper gelegenheid heeft, flinke stukken tafelhoning uit te snijden, die hij à 60 cent per pond uitverkoopt! Later werd het 15 en momenteel is het 16 cent geworden en gebleven.
Want ...... dat is juist de groote fout, dat die voorloopers de markt bederven voor hun vakgenooten.
Bleven alle ijmkers slechts rustig thuis tot minstens November, dan kwamen de koopers zélf opdagen en naar den honing vragen, zooals de ervaring leert in elken goed geregelden handel.
Dan zou men van zelf al betere prijzen kunnen bedingen.
Een goed voorbeeld in deze gaf de afd. Venray, waar alle leden zich verplichten niet lager dan tot een vastgestelden prijs te verkoopen. Hoe gemakkelijk konden toch alle leden onzer vereeniging het goede voorbeeld geven van in 't vervolg niet meer en zeker niet zoo vroeg de opkoopers na te loopen! Dat was een eerste en hoognoodige stap in de goede richting!
Dat middel kunnen alle, ook de eenvoudigste gewone leden toepassen.
Verder zijn er onder onze talrijke ijmkerbroeders in den lande, vooral onder de amateur-ijmkers dunkt me, wel personen te vinden, die wat meer voor deze zaak voelen en die in hun positie, invloed en intellect wel de middelen vinden om onzen erbarmelijken honighandel wat te verbeteren. Wij hopen het. Het is een zaak van, groot gewicht.
W.A. OTTEN.