HUMORHOEKJE.
Wat bijen al niet vermogen.
't Was een schrikkeljaar en magere Mie (want zij was maar spijkervet) de melkmeid van boer Hannus, zou het van dit joar woagen om Krelis, de boerenknecht van pachthoeve „de Morgenster", waar zij al lang een oogje op had, te vroagen met heur te trouwen. Maar dit was gauwer gezegd dan gedaan. Immers had zij niet vernomen dat Krelis zich uitgelaten had, dat hij nooit een magere schrank van een meid tot vrouw begeerde; neen zoo'n dieke. Krek zoo diek als het verreke van z'n boas. En dat verdroot Mie. Al keek zie ook in den half door vochtgaten weggeroesten spiegel, zie moest het bekennen, „geen hom of kuut wat zie ik d'ruut". Maar ze had een hart van goud en daarmee zou ze Krelis misschien wel vangen. Wel was ie erm maar stamde haar familie dan ook maar niet uit de vuilbroedsteeg?
Al zoo peinzende kreeg zij ineens een zoeten inval, want liefde is listig. Boer Hannus had eenige korven met bijen in den koolhof staan. Zouden die niet voor een vlugvervettingskuur kunnen zorgen? Ja zij zou er morgen alles op woagen. En ‘s anderendaags vond men Mie dan ook in den koolhof, waar zij bezig was de bijen te sarren. Zij staken haar dan ook op wangen, neus, armen en beenen dat het een lust was, zoodat magere Mie in korten tijd zelfs over het „mollige" heen was. Flinke roode bakken en glimmend er bij. „Mein liebchen was wols du noch mer"?
Nu vlug naar Krelis die daar juist van het veld kwam. Goeden oavond zei ze tegen hem, in langsgaan, maar Krelis stond als versteend; s'jonge s'jonge zuchte ie, d'as de meuite weerd. Zoo'n deern, flink mollig, rood en dan nog blienkend er bij, dat mot de mien weerde, zoo'n prachtexemplaar. Zij behoefde dan ook niets te zeggen. Krelis op de klompen heur achterna, tusschen de duirpstoal door van zoete woordjes van liefde en min, werd besloten dat Krelis dienzelfden oavond mit heur uut ging. En ook dien zelfden oavond zwoer Krelis bij hoog en laag, die door het gouden hart van Mie al overwonnen was, dat ie noch nooit zoo'n goed karakter was teugengekomen. En dat als hie zoo'n wief had mit zoo'n goed hart, al was zie dan ook zoo mager als een streuhalm, hie zeu een wil trouwen. 's Anderendaags troffen ze elkaar weer, wel was Mie al danig aan het inkrimpen, maar Krelis gaf niet meer om dat „dieke", maar dat ze zoo goed was.
Veertien dagen d'r op, kon men in het duirp in een boerenhuuske door de ruiten zien, dat een tafel flink met krentenbrood en ham versierd was. En boven de poort dennengruun met bonte papieren blommen, „zij trouwden". Wel zag Mie nog in den koolhof van boer Hannus te komen; lachte teugen de bieën, gaf ze ieder een flink half bord stamphoning en de biëen. . . . . lachten ook.
EEN BRUULOFSGAST.